Swans veren...

Breathtaking

Oh my god, he is cute!

Hoe zo’n meisje je aan het janken maakt

Afgelopen week stond in het teken van de selecties voor mijn opleiding. Omdat ik derdejaars ben, mag ik de audities mede begeleiden en heb ik drie dagen geobserveerd. Dan gebeuren er soms dingen die je heel diep raken. Zo was daar dat ene meisje. Ze viel me meteen op. 21 jaar, maar ze leek ouder. Bleke huid en als je niet keek, kon ze een doffe, afwezige blik krijgen, maar verder oogde ze heel krachtig. Er was iets met dat meisje. Iets wat me meteen naar haar toetrok. Ik probeerde afstand te houden, want ik voelde wel aan dat het een lotgenootje was. En dat bleek ze ook te zijn.

Veel gebeurd, nu bezig met herstellen van een burn out. Op sommige momenten verdween ze volkomen van de radar. Uitgeput door alle prikkels. Ik bleef haar achter haar vodden zitten. Dit kun je, dit wil je, je moet nu alles geven, ook als je denkt niet meer te kunnen. We zien het zitten, maar je blokkeert. Ze deed haar uiterste best en zeker de laatste dag nam ze mijn woorden ter harte.

Tijdens een spelles werd ze door een van de docenten lichamelijk uitgeput. Dat levert namelijk een breekpunt op, waarop je echt gaat spelen. Het duurde minuten lang voor ze haar gevecht opgaf en bijna brak. Maar ze zette niet door. Dat deed er overigens niet toe, ze was er zo dichtbij dat bij mij de tranen over mijn wangen voelde gaan. Ik zag mezelf daar op die vloer. En ik wist ook dat ze te vroeg was gekomen. Nu kan ze het nog niet aan. Het breekpunt is te pijnlijk en eng. Maar haar spel, haar fysiek, haar onzekerheid en blokkades, haar verborgen kracht, het was zo mooi. Mijn docent zag mijn reactie, maar ik negeerde haar blik en bleef diep ademhalen. Die auditanten hebben er niets aan als ik ga janken.

Het overkomt me vaker bij audities en spelmomenten. Ineens kijk je in iemands hart en dan gaan bij mij de tranen lopen. Bij haar was het wel heel erg. Iets triggerde mij enorm. In de vergaderingen heb ik voor haar gestreden. De docenten nemen de uiteindelijke beslissing en ik ben heel benieuwd. Voor haar hoop ik dat ze mag, maar ik kan me voorstellen dat ze willen wachten tot haar privé op orde is. Want het is een feit dat deze opleiding rete-zwaar is als je psychisch niet lekker zit…

Mijn vak is het mooiste

Mijn vak is echt het mooiste. Mensen door middel van drama zien groeien, zichzelf zien vinden en meer zelfvertrouwen laten krijgen, is echt briljant. Dinsdag was ik weer bij mijn musicalcluppie en de moed zakte me in de schoenen. Die jongen met die grote rol kreeg dat gevoelige stuk tekst maar niet uit zijn strot. Ik hoorde mezelf zeggen dat hij de tekst maar moest loslaten en het in zijn eigen woorden moest zeggen. ‘Wat zou jij tegen je moeder zeggen in zo’n situatie?’ En ineens begon hij te spelen. Wat hij nog nooit gedaan had. Hij gaf prachtige tekst (die vrijwel identiek was aan wat hij eigenlijk moest zeggen, maar niet kon) met intentie en was fysiek ook ineens een geheel. Het stukje duurde drie minuutjes en ik stond met open mond. Helemaal van mijn a propos. Geen idee wat ik daar deed en wat er moest gebeuren. Vijfentwintig mensen keken me verwachtingsvol aan, terwijl ik mezelf echt moest herpakken. Wat had hij me geraakt. Die gozer die er, al sinds hij zijn rol heeft, heilig van overtuigd is van het feit dat hij een Westfries is, die toch niet kan acteren. Ik had zijn snaar gevonden en hij deed het echt! En dus stond ik van ontroering te stotteren en moest ik in mijn script zoeken naar wat ik ook weer ging doen. Een bijzondere ervaring, waar ik er graag meer van krijg! En dit is de reden waarom ik met amateurs wil werken!

Mooie momenten op een simpele maandag

Het is vandaag maandag. Niet echt een dag waar ik om zit te springen. Het weekend is voorbij en ik verwacht van mezelf weer dat ik actief word. Studie, subsidies, plannen, boeken, er ligt van alles op me te wachten.

In een opwelling had ik vorige week een afspraak gepland met mijnheer B. Hij is één van de ouderen die ik wilde interviewen voor een theaterproject. Ondertussen heb ik mijn informatie al lang bij elkaar en is het concept al helder, maar toch voelde ik me een soort van verplicht om te gaan. En ik ben blij toe.

Net als bij het gesprek met de grootouders van Mad, was dit weer een bijzondere ontmoeting. Zijn onlangs overleden vrouw, zijn kinderen, kleinkinderen, de studie filosofie waar hij (als fietsenmaker) ooit aan was begonnen en meer van dat. We hadden een diepzinnig en persoonlijk gesprek en ik werd er door geraakt. Hij ook. Hij haalde regelmatig zijn zakdoek tevoorschijn om zijn ‘neus te snuiten’. Na twee en een half uur moest ik weer gaan. ‘Jammer’, vond hij. ‘Jammer’, vond ik. En ik gaf hem mijn kaartje. Hij rijdt regelmatig mensen naar mijn woonplaats voor een bezoek aan de kapper, dokter of iets anders. Ik nodigde hem uit om, als hij moest wachten op zijn ‘client’, bij mij koffie te komen drinken. En ik zie hem er voor aan om dat te doen.

En ik? Ik ga hem in ieder geval een kerstkaart sturen en wellicht nog eens bij hem langs. Leuk, zo op de saaie maandagochtend.

Friends & Fear

Wat kan vriendschap een mens goed doen! Nog geen twee weken geleden voelde ik me de ellendigste en eenzaamste op de wereld. Nar deze week heeft de kracht van vriendschap me laten zien dat het zelfs een enge operatie kan relativeren.

Het begon natuurlijk met J. die zomaar voor me in de bres gesprongen was, zonder dat ik hem dat gevraagd had. Ik ben er drie dagen beduusd van geweest. Wat zeg ik, nog steeds ga ik stralen als ik er aan denk! Dat heeft nog nooit een man voor me gedaan!

Ook de lieve gebaren van klasgenootje J. en mijn andere klaskipjes deden me goed. Onze presentaties gingen geweldig en iedereen hielp elkaar. Ik voelde me zo fijn dat het woord angst niet meer bestond.

En vandaag weer. Een berichtje van R. op mijn Hyves, een prachtige bos bloemen van Mad en Mus en een digitale kaart van Blogkoei. En al die knuffels en aaitjes van mijn klasgenoten vandaag konden ook niet op.

Ongelooflijk. Ik voel geen angst!

Argh. Morgen om half acht. Man, moet dat nou zo vroeg? Zucht… *en denk terug aan lieve vriendjes*

Hugday

Vandaag roep ik met terugwerkende kracht uit tot ‘hugday’. Mijn eerste echte grote (kunstwerk)presentatie had niet zo goed uit de verf kunnen komen zonder die lieverds A, S en W. Vol overgave hielpen de meiden me met een lampje en een stekker. Dat dat nog zoveel voeten in de aarde kon hebben. Met zijn vieren klooien en een geweldig resultaat. Terwijl het niet eens hun presentatie was. Ik werd er warm van.

Daarvoor kwam R. al naar me toe. ‘Wat zie je er vandaag mooi uit. Zo klassiek!’ En liet ik nou gewoon een heul simpel outfitje aanhebben. Maar ik werd er warm van.

‘s Middags aan de repetitie en dat ging heerlijk goed. Mijn groepje had er onwijs veel vertrouwen in. Toen ik met klasgenootje J. naar mijn auto terugliep, vond ik ineens een kadootje op mijn stoel. J. had iets uit de auto gehaald en daarvoor mijn sleutels geleend. Maar ze had ook iets achtergelaten. Een hele lieve kaart om me sterkte te wensen voor vrijdag. Samen met een doos chocolaatjes voor erna. Ze bloosde ervan en ik werd er heel warm van. Wat een schat!

Om 18.00 uur was het tijd voor de meeting met mijn werkgroepje, met daarin de ADD klasgenoot. En het was een geweldige avond. Zoals voorgenomen was ik direct en eerlijk. Maar niet voor ik eerst mijzelf had laten zien. We waren gedrieën bijzonder open, over van alles en ik heb heerlijk gelachen. Twee flessen wijn gingen er doorheen en de heren gingen daarna nog even naar de mannenavond van school. Lallend hobbelden ze naast me naar beneden en ik kreeg twee dikke omhelzingen. We hebben er allemaal zin in en mijn aanpak heeft gewerkt. Ik heb vertrouwen in onze samenwerking en vertrouwen in hem. En bovenal vertrouwen in mezelf dat ik hem en M. kan geven wat ze nodig hebben om dit een geweldig project te laten worden. Ons doel is niet het punt, ons doel is ‘zelf tevreden worden met het resultaat’ en een geweldige tijd met elkaar hebben. Als deze avond een voorbode is, gaat dat helemaal goedkomen. Ik kreeg het er warm van…

Kortom… me is happy. En dat verzacht de angst voor vrijdag enorm!

Vaderskindje

De relatie met mijn vader was vele jaren lang op zijn minst moeizaam te noemen. Pas toen ik me, met veel geweld, van een verstikkende bezorgdheid had ‘bevrijd’, kwam er ruimte voor een gelijkwaardige relatie. Het feit dat ik erg op hem lijk, een zelfde soort beroep heb en zakelijk en hobby-matig dus gespreksstof heb, helpt. Hij is trots op mij en stuurde me op mijn 35e verjaardag een prachtige persoonlijke kaart. Had nog nooit eerder gedaan. Hij vertelt ook nog steeds, te pas en te onpas, aan anderen dat ik zijn bedrijf heb gered toen hij een hartinfarct kreeg in 2001. Binnen een dag stond ik op de stoep om zijn werk over te nemen en over te dragen. Hij verloor er geen enkele klant door en alle deadlines werden gehaald, ook al was hij enkele weken uit de running.

Een tijd geleden reed ik, na een bezoekje aan mijn ouders, naar huis en vroeg me af hoe ik de band met mijn pa kon versterken. Hij is goed nu. Prima zelfs. We kletsen vaak aan de telefoon over werk en hobby (foto’s) en hij probeert me raad te geven over mijn PTSS. Het feit dat ik door mijn studie op zijn werkterrein kom (kunstgeschiedenis) brengt ons ook weer dichter bij elkaar. En daar zat het hem ineens. Ik nam me voor iets met hem te gaan doen. Ik zie hem altijd alleen maar met mijn moeder samen. Maar ik wil meer over hem horen, ook met hem alleen wat doen. En dus belde ik hem op. Of hij het leuk vond om samen een keer op pad te gaan. Naar een tentoonstelling bijvoorbeeld. Hij grinnikte wat en mompelde ja. Precies mijn pa.

Dit weekend viel mijn oog op de tentoonstelling van Cézanne en Picasso in Den Haag. Het uitgelezen moment! En dus mailde ik hem of hij zin had. Mijn moeder belde vandaag, maar kreeg geen kans, want hij kwekte er heel de tijd tussendoor. ‘Ik geloof dat je vader je even wil spreken.’ Het resultaat is een date met mijn pa. Aanstaande donderdag. Ik scheur me los van mijn huiswerk en andere projecten en ga even echt herfstvakantie vieren. Ik kijk er nu al naar uit, want hij kan zoveel vertellen over die schilders. Hij weet daar zoveel van! Leuk! Voor het eerst op pad met vader de Swan! Alleen!

Kledingruilen dus

Die kledingruilparty dus. Nog nooit eerder gedaan en nu met 13 gillende keukenmeiden op één klein studentenkamertje tussen de stoffen meuk. De astmaverstuivers en zakdoeken werden massaal tevoorschijn getrokken bij het opwervelen van zoveel huismijt. Maar ik heb ongelooflijk gelachen en het is een bijzonder fenomeen. Want wat ik dus echt totaal niet meer vind kunnen in mijn gaderobe blijkt een van de hotste items van de avond te zijn. Zelfs zo hot dat er om geloot moest worden. Okay. Ehm. Kennelijk doe ik toch iets goed. Alle ogen waren op mijn tas gericht en aangezien het arme studenten zijn, wilde iedereen voor zijn dingen ook weer iets terug. Ik nie. Ik heb een kast vol. Wat zeg ik. Twee kasten vol meuk. Daar hoeft niets meer bij. Dus als iemand iets uit mijn collectie wilde en de enige was, mochten ze het meteen meenemen. Nou. Ik maakte vrienden!

Uiteindelijk had ik mijn oog op twee accessoires laten vallen. Een arafatsjaal, lekker retro en cliché, en een ketting met een druppel er aan. Laat ik die nou net die ochtend gezocht hebben in mijn eigen collectie. Kwam dat even mooi uit. En toen kwam het klapstuk voor Swan. Iedereen had de spijkerbroek van J. gepast en er waren twee gegadigden waarbij hij wel aardig zat. Tot ik hem aantrok. Alsof hij gemaakt was voor mijn bolle kont! En dus lootte ik gezellig mee, om vervolgens te winnen. Yo! Uit de griebuszooi die toch weggegooid zou worden, viste ik nog een rokje en toen was het gedaan. Met tassenvol vertrokken mijn klasgenootjes naar huis. Mijn tas was heerlijk leeg, maar ik was wel bijzonder content met mijn nieuwe spullen.

En het zien van zoveel lijven en zoveel kleding en zoveel smaken gaf een heel goed gevoel. Wat was dat leuk!

Sterke vrouwen

Ik heb 2,5 jaar gevochten tegen PTSS en ik ben vrij. Vrij van gedoe. De weg ligt open en ik sta te trappelen om stap voor stap vooruit te komen. De hoge bergen waar ik eerst overheen moest, liggen achter me. Bij mij wel. Waarom moeten de meiden om me heen dan ook die bergen nog bedwingen? Tuurlijk, dat moet ieder voor zich, maar ik wilde dat het niet zo was. E. die zonder R. verder gaat en ontzettend dapper is, omdat ze haar problemen onder ogen durft te zien. P. die alles wat ze had opgebouwd dreigt te verliezen, nadat ze E. ookal verloor. A. die dacht de liefde van haar leven gevonden te hebben en er heel snel (gelukkig) achterkwam dat deze man ziek in zijn hoofd is. Maar die paar weken waren voor hem genoeg om hem haar te laten stalken en een haatcampagne op internet te beginnen.

Dit zijn er slechts drie. Drie sterke vrouwen in mijn omgeving, die voor aardig hoge bergen staan. Soms zelfs wel enorm hoge bergen. Daar kan ik ze niet overheen gooien. Het enige wat ik en de andere vriendinnen kunnen doen, is een duwtje in de rug geven. Want als je weet dat je niet alleen bent, terwijl je die berg bedwingt, gaat het toch een stuk beter. Hoe moeilijk het ook is. Dat weet ik uit ervaring.

Zand, zand, zand

Met zand krijg je Iva helemaal gek. Een uit de kluiten gewassen hond, die doet of ze een pup is. Hilarisch. En ondertussen kletsen Blogkoei en ik honderduit op het strand. En op het terrasje bij de strandtent, waar te-veel-door-hun-kinderen-geobsedeerde-moeders panisch reageerden op een loslopende Iva. Hallo, dit is het hondenstrand… duh! En we kletsten verder. Onderweg, in de duinen, in de AH, op het balkon, op de bank. En toen waren we moe. Dus ging ik zeer voldaan van een zonnige, zanderige en heel gezellige dag terug naar mijn (enigszins door de baco-benevelde) J. en dook Blogkoei waarschijnlijk haar nest in. Vriendjes bezoeken is zoooo leuk! Maandag Elmo aan de beurt in Utrecht. Hoei!

Mooi

Samen met mijn moeder door de fotoboeken en akten grasduinen was fijn. Eerst natuurlijk een kwestie van zoeken. Want waar begin je? Uiteindelijk, na de sappige verhalen, kwamen we bij de periode na de dood van mijn oma. Ergens in 1988. In april. Daarna ging het mis. In de familie. Met mijn moeder. En als gevolg ook met mij en mijn zusje. Nog zo’n domino-effect. Mijn opa was de boeman. Altijd geweest. Maar de brieven die ik onder ogen kreeg, de foto’s van hem en zijn geliefde vrouw, het klopte niet. Er klopte iets niet in de beeldvorming.

Mijn opa was dominant, soms agressief. Met name op het eind van zijn leven, toen alles uit zijn handen glipte. Hij kon niet meer ‘normaal’ communiceren door de Tia’s en leek alles verkeerd te doen. De brieven die hij toen schreef, naar ons, de andere kinderen, ze zijn prachtig. En ik heb het nooit geweten. Ik was te jong om te beseffen hoe vreselijk eenzaam hij was. Hoe onherstelbaar beschadigd door het overlijden van mijn oma. Zijn alles. ‘Hij kon zich alleen op papier uiten,’ verzuchtte ik tegen mijn moeder. En ik zag de ironie. Ik schrijf hier omdat dit makkelijker voor me is dan me IRL te uiten. Een gelijke vorm van communiceren. Ik begreep hem ineens.

En toen ik de foto zag die hij ooit heeft laten maken, in zijn eentje op zijn scootmobiel, liepen de tranen over mijn gezicht. De eenzaamheid en het verdriet stralen in alle gradaties van het zijne. Alsof ik een klap met een moker kreeg. Zo voelde het. En ik heb mijn excuses aangeboden. Aan die foto. Want hij is er zelf niet meer.

‘Sorry opi. Ik wist het niet. Ik zag het niet. Ik snapte het niet. Zij snappen het nog steeds niet. Maar ik ben ontzettend vereerd dat ik jouw schrijfkwaliteiten heb geërfd en dat ik nu inzie hoe vreselijk veel liefde je te geven had. Je wist alleen niet hoe… ’

Wat kunnen mensen blind zijn voor de eenvoudige behoefte van de ander. Liefde geven en liefde krijgen. Eenzaamheid is het ergste dat er is. En ondanks dat hij zes kinderen had en dertien kleinkinderen, was mijn opa een van de eenzaamste mensen die er was. Dan zou ik ook agressief worden van frustratie. Pfff. Zoveel puzzelstukjes. Ze beginnen te passen. 

Fijn…

Zo. Dat was Fijn. Met een hoofdletter. Om 14.00 uur beginnen met een glaasje jus op het terras en uiteindelijk, na een lange avond bij de sushitent, eindigen met een ijsje van de beste ijsboer in town. En dat in het goede gezelschap van Fourever. Mijn zondag is weer bijzonder goed besteed!

Toffe tandarts

Had ik al verteld dat mijn tandarts mijn held is? Die stugge, wat onhandige, lieve man die de afgelopen uren heeft zitten broeden op een alternatieve wijze van behandelen. Zodat ik geen verdoving hoefde. En dat is gelukt. Okay, het deed even zeer, maar dat was onvermijdelijk. Met de kleinste draadjes en de snelste methode probeerde hij mijn lijden te verzachten. En het feit dat ik geen spuit hoefde, vond ik al helemaal prima. Dat betekent namelijk dat de pijn na een paar seconden voorbij is. Kortom… ik heb een aluminium noodkroon en ondanks dat ik gesloopt ben van het gedoe, voel ik me goed! En ik ben dol op mijn tandarts! Dat dat toch nog maar even gezegd mag worden. Ennnnn…ik ben dol op mezelf. Want als ik niet eerlijk was geweest, had hij geen alternatief gezocht! Hiephoi!

Long time no see

In 2002 zagen wij elkaar voor het laatst. Mijn ex-studiegenootje en ex-collega. Na twee jaar een grote kantoortuin te hebben gedeeld, ging ik weg. We zaten nooit in dezelfde klas en op het werk niet in hetzelfde productteam, dus onze band was goed, maar niet heel stevig. Tot ik haar gisteren weer zag. Via via kwamen we weer op elkaars pad en een bijklets-lunch was een goede beslissing. Het was of er helemaal geen zeven jaar tussen hadden gezeten. Ze zag er veel beter uit dan toen en zij zei hetzelfde van mij. ‘Ben je beter?’ En ik vroeg op hetzelfde moment, hetzelfde aan haar. Wat schetste onze verbazing, we hebben allebei dezelfde intolerantie. Vlak na mijn vertrek werd het bij haar geconstateerd, bij mij duurde het nog een paar jaar langer. Maar haar flauwvallen en extreme bloedarmoede waren in één keer verklaard. Behalve dan die broddelige zinnen.

Andere collega’s konden haar daarom wel schieten. Ze kon niet uit haar woorden komen, maakte zinnen niet af, zei heel vaak ‘eh’ en was gewoon ongeconcentreerd. Dacht iedereen. Soms irriteerde ik me er ook wel aan, maar ik had niet zoveel met haar te maken dat het vervelend werd. Tijdens onze hernieuwde kennismaking, floepte het ineens uit haar mond. ‘Ik maak mijn zinnen nu eindelijk wat beter af…’ Ze schrok er zelf van. ‘Ik heb waarschijnlijk een hersenbeschadiging, waardoor ik dat niet goed kan. Als ik bloedarmoede heb, wordt het weer erger.’ We keken elkaar aan en ik beaamde dat ik me dat probleem nog kon herinneren. ‘Ik heb nog nooit aan iemand anders dan mijn ouders en vriend verteld dat dit er achter zit, want mensen vinden dat altijd heel raar. En nu zit ik het gewoon tegen jou te vertellen.’ Ik gaf haar een knipoog en ze lachte terug. De tijd die we voor de lunch hadden uitgetrokken was veel te kort… binnenkort herhaling. Er valt nog zoveel meer te vertellen.

vijf jaar geleden

Het is vijf jaar geleden dat mijn familie in vrijwel complete setting bij elkaar was. Hier en daar is er wat aanhang gewisseld, maar dat was het laatste moment. Een gedenkwaardig moment, want het was de begrafenis van de mater familia, mijn oma. Vijf jaar geleden overleed zij op 86-jarige leeftijd en daarmee verdween de lijm van onze familie. We waaieren uit. Vooral de neefjes en nichtjes. Via hyves proberen we wel wat contact te houden, we hebben een hele warme familiegeschiedenis, maar dat gaat niet met iedereen even goed.

Toen mijn nichtje als eerste beviel, ging mijn moeder op kraamvisite en daar ontstond het plan. Een jaarlijkse familiedag, georganiseerd door een neef/nicht met een oom/tante. Zo zie en spreek je elkaar weer eens en krijg je zicht op elkaars leven. Gisteren was de eerste een feit. Bij mijn ouders thuis. Iedereen kwam wat schuchter binnen. Kleine meisjes en jongens worden groot en de sfeer is wel veranderd. Er zijn nu twee baby’s bij, dus ooms en tantes zijn al opa en oma. Na wat aftasten en snuffelen, kwam echter de taart ter tafel.

Op die enorme slagroomtaart was een foto gemaakt. Mijn opa en oma met hun vier kindertjes in de basisschoolleeftijd. Ineens zie ik mezelf staan. Maar dat kan niet. Dat ben ik toch niet. Dat is een jongetje. Dat jongetje heeft precies mijn uitdrukking op die foto en het is niet gek dat ik op hem lijk. Het is mijn vader. Voor het eerst zie ik een 100% gelijkenis. Zijn blik en gezicht is daar exact het mijne op een foto die ik afgelopen jaar met de zelfontspanner van mij maakte. Wat grappig om te zien. Ik blijf er naar kijken. Zelfs als het mes er in gaat en we aan het eten slaan.

Al met al is het een bijzonder geslaagde dag. We lachen, gieren en brullen en ontdekken dat we echt allemaal op elkaar lijken in bepaalde opzichten. Mijn moeder maakte een quiz met babyfoto’s van iedereen. Raad maar wie het is. Dat ene jongetje is tante N. of oom M. of is het toch mijn zusje? Het kan allemaal. En die is precies Swan (zegt mijn tante), maar het is net tante S. of nichtje E. De herkenning is leuk en fijn. De verhalen over opa en oma komen langzaam los. We moeten toch weer een beetje aan elkaar wennen na vijf jaar. Volgend jaar ben ik aangewezen, als vrijwilliger. Samen met de zus van mijn vader. Dan gaan we er net zo’n gezellig feest van maken. Deze traditie houden we er in!

Ook pappie is een held

Ik heb er al regelmatig een log aan gewijd, het heldinnenschap van mijn moeder inspireert me nog elke dag. Maar ook mijn vader laat van zich horen. Verrassend. Zit hij eigenlijk altijd op zolder achter zijn computer en werkt hij zich tien slagen in de rondte, ineens doet hij iets wat niemand van hem had verwacht. Of misschien toch wel. Mijn pa is namelijk heel sociaal, maar vindt het moeilijk om echte contacten te leggen. Hij zal het altijd ontkennen (tuurlijk), maar de diepte in, is hij niet gewend. Zijn dominante inborst maakte het ook onmogelijk om daar doorheen te komen. Discussies waarin je elkaars standpunt kunt uitwisselen, werden altijd al door hem afgebroken. ‘Met jou valt niet te discussiëren.’ In de loop van de jaren ontdekte ik dat dat synoniem stond voor: ‘Ik vind jou stom, want ik krijg geen gelijk.’ En kon ik er om lachen.

Dat nam niet weg dat het voor hem een hele opgave bleef om iets van zichzelf te uiten. Een gevoel. Hij is erg gericht op geld, op status en op uiterlijk. Niet met kwade bedoelingen. Dat is zijn manier om ons alles te geven wat hij kan. Maar contact maken is pas sinds een jaar of zes mogelijk. En de afgelopen twee jaar gaat dat heel goed.

Maar ik dwaal af. Het gaat om mijn pappie de held. Want waar mijn moeder al van jongs af aan voor elk bijna-dood vogeltje zorgt, treedt mijn pa ineens in haar voetsporen. Hij belde me er speciaal voor op. ‘Ik heb volgende week cursus. Want ik word buddy.’ Ik was er stil van. Mijn vader wordt buddy. Van jong-dementerende mensen. Een iemand. Hij wil iemand helpen. En heeft daar dus nu twee cursusdagen voor achter de rug. ‘Je moet het niet willen oplossen. Dat heb ik daar wel geleerd, maar man… dat is moeilijk!’ Hij is huiverig, maar hij doet het. Hij vindt het doodeng, want wie komt er straks op zijn pad en hoe confronterend is dat? Maar hij stond er deze week zelfs mee in de krant. Waarin hij eerlijk vertelde hoe spannend hij het vond. En ik? Ik krijg er een brok van in mijn keel. Mijn pappie is een held!

Huppel

Hij rende op zijn tenen achter hem aan. Met een grote aanstekelijke grijns op zijn gezicht. Zachtjes, zodat zijn ‘slachtoffer’ hem niet zou opmerken, kwam hij snel dichterbij. Hij ‘sprong’ op zijn rug en sloeg zijn handen voor de ogen van zijn target. Die draaide zich met een ruk om en begon te lachen. De twee stoeiden en knokten vriendschappelijk, midden op straat. Daarna liepen ze hand in hand, stralend van top tot teen, voorbij de auto waarin ik zat. Ik werd helemaal warm, terwijl ik keek hoe de twee Marokkaanse, bejaarde mannen de hoek om liepen.

De witte raaf

Vier jaar geleden zagen we elkaar voor het eerst en voor het laatst. Met de clique. Een groep logbeebs die destijds actief rondhing op elkaars logspots. Life, Gypsy, Fashionista, Caer, Joan, Jet e.v.a. troffen elkaar in Utrecht. Voor een ontmoeting. In vier jaar gebeurt er veel. Life vertrok naar het buitenland, evenals Gypsy, Caer stopte met loggen, Joan is nog sporadisch online en Jet doet het ondertussen met Gewoon Johan.

Vandaag was het tijd om weer eens te meeten met Maaike. De roodharige Gelderse die destijds het clupje al aanvulde. Wat is er veel gebeurd in ons leven in de jaren dat we elkaar niet meer zagen. Drie jaar geleden bleek ze een hersentumor te hebben. Het nieuws vloog als een gek door logland en we leefden vanuit heel Nederland mee. Het is alweer drie jaar geleden en gelukkig heeft Maaike het loggen weer opgepakt. Als haar laptop het tenminste niet begeeft. En dankzij de logs weten we wel wat ons bezighoudt.

Terwijl we door Hoog Catharijne wandelden klepten we bij. Over gemene werkgevers, haar, littekens, de gevolgen van kanker, leggings en ballerina’s, lelijke Nederlanders en nog veel meer. Wat me het meest bijbleef, was de uitspraak ‘ik ben de witte raaf’. Wat een prachtige uitdrukking. Maaike tart namelijk elke voorspelling. De graad van haar tumor zou haar al lang genekt moeten hebben, maar ze is er gewoon nog. Wel met wat beperkingen, maar ook nog steeds met een verlichtende levenslust. Met recht een witte raaf

eig. een zeer zeldzame vogel; vandaar: iets, dat zelden voorkomt, iets zeer zeldzaams. Volgens Ovidius, Metam. II, was de raaf oorspronkelijk wit, maar werd hij door Phoibos in een zwarte vogel veranderd, omdat hij had uitgebracht, dat Coronis zich aan ontrouw had schuldig gemaakt. Kwam er sedertdien een witte raaf voor, dan was dat een groote zeldzaamheid1).

Ik vond het super je weer te zien Maaik. Je zag er goed uit, ik vond het fijn je live te spreken en ik ga voor je duimen de komende week. Want die witte raaf krijgen ze er niet onder!

Titels

Talloze titels vlogen door mijn hoofd. Die anderhalf uur in de auto is bij lange na niet genoeg om alle indrukken van vandaag te verwerken. Beelden flitsten voorbij. Van de aankomst met de grote doos met (eetbare) verrassingen, de traantjes toen ik A. zo stilletjes zag liggen. ‘Sta op luie stinkerd!’ De totale couscousmaaltijd in twee kleine pannen en de spinazie die E. helemaal niet lekker vond (de rest gelukkig wel). Het immens grote verdriet van E. en mijn voorgevel moederlijke gevoelens die zeer van dienst konden zijn. De bezorgheid van M. en H. De stank van een dode hond: ‘ze laat nog scheten, ik zweer het je!’ De vuilniszakken die te klein waren. De poten die door de rigor mortis niet te buigen waren. De backpack waar ze uiteindelijk toch in paste. De schep. De wandeling door de donkere duinen. Het gat onder de bomen. De SMS-jes naar het team dat elders in Nederland zat te wachten op nieuws. De konijnen. Het uitzicht over zee. De wandeling mét backpack en afleidingsmanoeuvres van Swan en E. ‘Kijk eens wat een mooie wolken!’ Waar kwamen gvd ineens al die wandelaars vandaan? De Husky die verbaast kwam kijken wat wij aan het doen waren en vlug weghupste. R. die helemaal gaar was van het sjouwen van 60 kilo hond. E. en Swan die die grote zandhoop terug het gat in klauwden. Met blote handen ja! Swan die dat boompje best even op het graf wilde planten, maar het niet van zijn plek kreeg. ‘Hoofd- van bijzaken scheiden Swan!’ De maan. De bessen en cola in de strandtent. Het gesprek met de kleffe kont. ‘Lachen is niet lucratief’ De prachtige schemering. De lichtjes van de stad. Thee en toermalijn. De tocht naar huis.

Alle titels ben ik kwijt, maar één begrip blijft hangen: liefde. Dit was gewoon een dag van pure liefde. Zonder tegenprestaties, onvoorwaardelijk. Jij hebt ons nodig? Wij zijn er. Via SMS, mail of telefoon en in levende lijven in mijn persoontje en dat van R. Liefde roept een oerkracht op. En dat we daar allemaal over beschikken, staat als een paal boven water. Geen schuld, geen krediet. Al gaan we nu allemaal weer ons weegs. Dit vergeet ik nooit meer.

Weten wanneer je dag zegt

Ik vind het raar. Het voelt raar. Weten dat je op een bepaald tijdstip voor altijd afscheid zult nemen van iemand. Dier of mens. Om half één is het gebeurd. E’s liefste en meest betrouwbare levende wezen in haar omgeving is ingeslapen. We denken er met het groepje vriendinnen continu aan. We zitten ook allemaal zo ver weg. H. belde om te vragen of ik nog iets had gelezen op log, of dat er nog nieuws was. De twee M’en zitten ook achter de computer geplakt.

Ik was in de AH toen het zo ver was en ik stond even stil. Nu is ze er niet meer. Door die kutziekte. Dat juist E. haar lobbes ook nog eens aan kanker moet verliezen is een gruwelijke speling van het lot. Het is dat ik weet dat kwaad worden geen enkele zin heeft, maar anders…

Al een paar dagen neemt E. afscheid. En wij ook, van een afstandje. De lekkerste kluiven, wandelingen naar haar favoriete strandje en dan tel je de uren, de minuten af. Mensen die roepen dat het ‘maar een dier is’, snappen niet hoeveel zo’n levend wezen voor iemand kan betekenen. Het is soms alles. Het enige. Het enige echte.

De knoop in mijn maag wil niet weg en dat heeft niks met de suiker te maken. Het gaat om het idee dat je voor altijd afscheid neemt en je weet wanneer je dat gaat doen. Iemand sterft en je kunt niets meer zeggen. Het is klaar. En dat idee vind ik moeilijk. Moeilijker dan wanneer iemand zomaar doodgaat. Denk ik. Maar ook dat gun ik niemand.

Straks stap ik in de auto, met mijn recept en boodschapjes om het klaar te maken. Want dat is het enige dat ik voor E. kan doen. Koken en vanavond helpen Hond te begraven. En er zijn. Samen met H., M. en M.

Susans triomph

Jaja. Susan is door naar de finale van Britains Got Talent. Maar toch denk ik dat ze het niet gaat redden. Haar stem was onzeker, haar uitstraling te ingetogen en ik miste de zelfverzekerde blijheid waarmee ze de vorige keer stond te stralen. De druk is immens. De hele wereld kijkt. En dan zonder ervaring dit kunnen weerstaan? I don’t think so… laat haar maar in de luwte verder ontwikkelen.

De kracht van het genootschap

Het lotgenootschap is een mooi fenomeen. Na mijn diagnose PTSS kreeg ik veel steun van lotgenoten in het lotgenotenforum. Maar ook vriendinnen in eenzelfde fase (fourever, Mad) waren van grote hulp. Als je van elkaar begrijpt welke processen er spelen en je gewoon je verhaal kunt doen en hoort dat iemand het snapt. Dat je niet gek bent. Dat die ander dat herkent, dan is dat geweldig.

Kort geleden kwam S. op mijn pad. Een prachtige vrouw, iets ouder dan ik, maar met een enorm geheim. Het leek wel of ze op mijn komst had zitten wachten, want binnen een hele korte tijd bleken we vrijwel identieke problemen te hebben. Hoe het ter sprake kwam, weet ik nog steeds niet. Want je vertelt het niet zomaar bij een koppie thee als je iemand voor het eerst ontmoet. Gisteren vroegen zij en haar man of ik koffie wilde komen drinken. En omdat J. lekker aan het gamen was, toog ik naar hun huis.

Na de chitchat gingen we naadloos over op onze problematiek en ik vertelde gewoon alles. Zo zit het en daar mee uit. En zij herkende zoveel. Haar trauma’s zijn vreselijk. Vooral omdat haar basis totaal ontbreekt. De daders bevonden zich in haar directe vertrouwde omgeving en niemand beschermde haar. Hoe kunnen mensen een kind (kinderen, want ze is niet de enige uit het gezin) dit jarenlang aandoen.

Ze wil in therapie, maar weet niet hoe ze het moet aanpakken. En of het zin heeft. En dus heb ik verteld over de weg die ik aflegde de afgelopen tien jaar. En dat het heel hard werken is. Maar dat je eigenlijk niet anders kunt. ‘Ik zit helemaal te trillen,’ zei ze. En dat herkende ik weer. Al tril ik niet meer als ik mijn verhaal doe. ‘Dan zit je te hyperventileren, dus moet je goed op je ademhaling gaan letten.’ Die tip kon ik haar al meteen meegeven, met dank aan mijn good old shrimp.

En vandaag kreeg ik een mail van haar. ‘Ik ben zo blij dat ik zie dat het echt kan helpen. Dat jij al zo ver bent gekomen, geeft mij moed om het ook te gaan doen.’ Datzelfde zei mijn moeder tegen me. En ik ben zo dankbaar dat ik met mijn lotgenootschap vrouwen een zetje kan geven. En hen kan ‘begeleiden’. Want ze zal nog veel tegenkomen dat alleen lotgenoten zullen begrijpen. En dus hebben we afgesproken dat ze altijd alles mag vragen. Al zal ze dat (uit angst lastig te zijn) niet doen. En dus zal ik haar af en toe mailen om te checken hoe het is.

Ik vervloek mijn trauma’s met (steeds minder grote) regelmaat. Maar als ik zie dat ik iemand op deze manier verder kan helpen, voel ik me een zeer gezegend mensch.

Puzzelstukjes

Mijn moeder is mijn held. Dat heb ik al wel eens vaker gelogd. We lijken erg op elkaar, maar hebben ook heel heel heel vaak gebotst. Misschien daarom wel. Enige tijd geleden heeft moeders haar EMDR afgerond. Haar depressiviteit is sindsdien afgenomen en ze is heel actief. Ook praten we de laatste tijd vaker over dingen die in haar leven zijn voorgevallen. En dan met name in haar familie. Want daar hebben we al ruim veertien jaar geen echt contact meer mee. Ze heeft sporadisch weer wat connectie met twee van haar zussen en een broer, maar that’s pretty much it.

Natuurlijk weet ik dat er na de dood van mijn opa het nodige is voorgevallen. En de afgelopen jaren kreeg ik ook met mondjesmaat informatie over wat er ruim voor die tijd allemaal gebeurd is. Vanaf haar vroege jeugd zelfs al. En sinds deze week weet ik nog veel meer. En ineens vallen allerlei puzzelstukken in elkaar. Waarom mijn moeder zo hamert op bepaalde zaken, waarom ze beslissingen nam die mij negatief beinvloedden etc. Mijn moeder en ik zijn spiegels. Ook dat heb ik al vaker gezegd hier. Het is frappant om te zien hoeveel overeenkomsten onze levens hebben. Zonder dat ik dat overigens wist.

De gebeurtenissen zijn slightly different, maar de frequentie van tegenslagen, eenzaamheid, depressiviteit, (geestelijke) mishandeling en lichamelijke problemen is gelijk. Met dat verschil dat mijn mishandelingen buiten het gezin plaatsvonden. En bij haar zijn alle familieleden (zeven stuks) de ‘dader’. Want wat is mijn moeder gruwelijk in de steek gelaten in haar leven. Ze is gemangeld tussen alle partijen waar ze van hield en werd gedwongen te kiezen. Maar je kunt niet kiezen tussen je ouders, je zussen, je broers, je kinderen, je man. Welke beslissing je ook neemt. Het is nooit goed.

Het is bijzonder dat we daar zo open over kunnen praten. En ik krijg helderheid over het waarom. Waarom is mij overkomen wat mij is overkomen. Dat is daar in mijn familiegeschiedenis al begonnen. Ik krijg vooral heel veel begrip voor mijn moeder. En dat is goed, want bij mijn zusje is dat totaal niet het geval. Die verwijt haar een heleboel. Maar als mijn zusje zou weten wat ik nu weet, denk ik dat ze haar woede en frustratie een heel andere kant gaat opgooien. Want mijn moeder is ook maar een mens, die als een klein bootje op een hele ruwe open zee heen en weer gegooid is. Dat maakte haar tot wie ze is. In negatieve én in positieve zin. En wat mij betreft overheerst het positieve. Want mijn moeder is een held. Op je 62e dit allemaal onder ogen (durven) zien. Daar is moed, lef en heel veel liefde voor nodig.

Specials

En plots was de dag daar dat ik afreisde naar Braboland om een theaterworkshop te geven aan een groepje kids. Een keer onder- en een keer bovenbouw. En ook nog eens bijzondere kinderen. Die allemaal hun eigen verhaal en achtergrond hebben. God, wat moet je daar nou weer voor bedenken. Ik had een mooi programmaatje samengesteld, maar met de kleinsten was ik daar binnen een half uur al doorheen. De spanningsboog en concentratie van een bromvlieg. En dus sloeg ik aan het improviseren.

De oudere groep had duidelijk meer inzicht en daar konden we veel meer mee doen. Maar ook hier was een uur eigenlijk te lang. Ze zappen door hun oefeningen en verdieping is op deze manier niet haalbaar. Niet als je niet écht naar iets toewerkt. Maar ook hier had ik veel lol om te zien wat ze presteerden.

De kinderen op Elmo’s school zijn stuk voor stuk bijzonder. Ze kunnen zich niet zo goed concentreren, nemen niet zo makkelijk informatie op en stuiteren na drie dagen feest alle kanten op. Maar wat zijn ze mooi. Zo puur en kwetsbaar. Het is zo duidelijk dat zij een spiegel zijn van wat ik hen bied. Draal ik te lang, dan dwalen ze af. Stel ik geen grenzen, dan racen ze over je heen. Maar je krijgt zoveel terug. Die kleine autistische N. die gewoon het hele uur meedeed met alle oefeningen. En nog goed ook. Of S. die een verrassend acteertalent aan de dag legde. En R. die heel goed bewoog en alle opdrachten haarfijn uitvoerde. En zelfs aanwijzingen kon opnemen. Of de hele kleine I. die in een eigen wereldje zit, maar af en toe haar kleine handje in mijn hand liet glijden en zo contact zocht. Of de boze H. die uiteindelijk met een dikke lach vertrok.

Al met al vond ik het moeilijk, een uitdaging en heb ik veel geleerd over wat ik nog moet leren, wil ik dit echt kunnen. Maar ik ben niet uitgeput. Zelfs niet van de reis. De kids en Elmo hebben me onwijs veel energie gegeven. Het was super!

Perfect day

Gisteren was zo’n perfect day. Een dag zonder druk. Geen sluimerende projecten in mijn achterhoofd en gewoon fijn. ‘s Middags stond er een high tea met Mad op het programma. Dat ging dus niet door, omdat de tea-dinges dicht was. Maar wij zijn niet voor een gat te vangen en gingen gewoon heerlijk op het terras zitten en kijken. En Clubsandwiches en pannekoeken eten. Ook niet verkeerd. Toen onze billen beurs waren van het zitten wandelden we door de zonnige stad, aten een ijsje en ik tjopte Mad weer op de trein. Om vervolgens mijn beeb te joinen en samen Thais te eten. Daarna naar het theater en heeeeeerlijk slapen. Mensch, wat was ik uitgerust vanmorgen. Echt super. Dusss, dit soort dagen mogen meer van mij!

Nichtjes

Toen ik op ons feest in het gezicht van het ene nichtje keek, had ik een schok van herkenning. En vandaag hoorde ik dat mijn andere nichtje haar relatie heeft verbroken en heel verdrietig is. Toen ik haar een mail had gestuurd om haar een hart onder de riem te steken, bedacht ik mij dat ik ook gewoon kan bellen. Da’s minder makkelijk, want mail gaat lekker snel en dan ben je er vanaf. Maar ik zette me over mijn eigen gemakszucht heen en heb gewoon een uur met haar aan de telefoon gezeten.

Ze heeft een juiste beslissing genomen, maar dat doet wel zeer. Deze slimme, lieve, mooie, enorm creatieve meid heeft een veel krachtiger en ontwikkelder man nodig. Eentje waarmee ze kan levelen. En ondanks dat ze dat niet zelf kan benoemen, heeft ze haar hart gevolgd en een eind aan haar relatie gemaakt. Intens verdrietig, maar heel sterk, had ik haar aan de telefoon. En ik was heel trots. Want mijn kleine nichtje, dat onzekere, depressieve nichtje, is ook een sterke vrouw geworden. En ze gaat hier heel goed uitkomen, want het is een hele goede stap.

Wel heel bijzonder. Als oudste van negen kleinkinderen stond ik altijd wat los van mijn neefjes en nichtjes. De jongste scheelt precies 12 jaar met me. Maar nu beginnen we steeds meer naar elkaar toe te groeien. Er zit tussen mij en hen (ze wonen vrijwel allemaal nog in Brabant) zowat een heel land. Maar dat lijkt niet uit te maken. Ze kwamen naar ons feest en ik bel haar als ze het moeilijk heeft. Want wij kennen elkaar al zoveel jaar en delen hetzelfde bloed. En dezelfde verhalen. Die band moeten we gebruiken en niet laten verwateren.

Het initiatief van weer een ander nichtje, samen met mijn moeder, om een familiedag te organiseren is dan ook een hele goede. ‘Door de naam aan elkaar verbonden, maar uitgewaaierd door het leven.’ Zo begon de uitnodiging. Vanaf nu gaan elk jaar een neefje/nichtje met een oom/tante de dag organiseren. En dan mag je dat niet met je eigen ouders doen. Zo krijg je een andere, nieuwe band en een nieuwe relatie met die familie. De familie van mijn opa, die op mijn 18e overleed. Wat heerlijk dat we elkaar dit jaar ook weer terug gaan vinden. Herstel. Dat IK hen terug ga vinden.

Vrij

Op 16 april 1992 stierf de vader van mijn vader. Op mijn 18e verjaardag. Vanaf dat moment was die dag niet meer wat hij geweest was. Ik weigerde nog feest te vieren, voelde me zelfs schuldig ten opzichte van mijn vader. Ik kreeg een obsessieve neiging de geschiedenis te reconstrueren. Zijn oorlogsverleden als dwangarbeider in Polen hield me meer dan bezig. Uiteindelijk heb ik er nooit feiten over boven water gekregen. Mijn oma overleed voor ik het haar kon vragen en mijn vader wist ook weinig. We praatten er zelden over. Tot het tien jaar later was. Plotseling bevonden wij ons tegenover elkaar in een restaurant. ‘Ik heb tien jaar lang niet over de dood van mijn vader kunnen praten,’ bekende hij me, ‘ik voelde me zo schuldig.’

Dat opende onze afgesloten relatie. Zijn schuldgevoelens pikte ik op en maakte ik me eigen. Totaal zinloos. Voor beide. Vanaf dat moment kon ik mijn verjaardag met wat meer plezier tegemoet zien. Al bleef ik er een vervelend gevoel bij houden. Liever liet ik de dag geruisloos voorbij gaan. Mijn hele familie werd toch wel herinnerd aan zijn dood.

Op 16 april 2009 kreeg ik een kaart van mijn vader. Over mijn geboorte. Over hoe trots hij op me is en dat ik zijn verwachtingen heb overtroffen. En ineens zijn we beide vrij. De last van de dood van mijn opa is van onze schouders gevallen. Mijn verjaardag ging afgelopen jaar weer om mij. En niet meer om dat verlies. Hij blijft in onze gedachten, altijd, maar de beladenheid is ineens verdwenen. Hoe dat heeft kunnen gebeuren, weet ik echt niet. We hebben het leven gevierd tijdens ons feest en daar heb ik naar hartelust met mijn pa staan dansen. Misschien was dat het ook. Vier het leven zolang je kunt. Stilstaan bij de dood is goed, maar moet het leven niet zwaarder maken dan het is. Die kaart van mijn vader heeft een nieuw tijdperk ingeluid. Dat is zeker.

Het is goed zo

Zoveel jaar na de oorlog gaat Gerrit Gunnik de confrontatie aan met een aantal gebeurtenissen uit zijn verzetsverleden waar hij geen vrede bij vindt. Door daden van hem en zijn vrienden vonden Landwachten (NSB) en een onschuldige schoolmeester de dood. Tot in detail reconstrueert de documentaire ‘Nooit meer laf’ twee hoofdstukken uit zijn oorlogstijd. Het verhaal van een man die moediger is dan ooit tevoren: hij verkiest het opruimen van zijn geweten boven nadelige consequenties van zijn onthullingen voor bijvoorbeeld zijn omgeving. Nooit eerder zocht een verzetsheld zover publiekelijk toenadering tot zijn vroegere vijanden om daardoor de waarheid te openbaren.

Heel mooi. En vooral de uitspraak van de dochter van de door de Duitsers uit wraak gefussileerde schoolmeester: ‘Het is goed zo.’

Nooit meer laf.

Niet uitgepraat

Man, ik raak gewoon niet uitgepraat over gisteren! Wat is het toch leuk om op deze manier ook oude contacten weer op te frissen en te ontdekken dat partners van vriend(innen) heel goed matchen met J. Zo krijgen we ineens een grotere gezamenlijke vriendengroep.

Want A. ken ik van de fotografiecursus (waar we beide hard wegrenden) en haar man G. vond ik al leuk. Ze kwamen als één van de eersten en G. en J. klikten meteen bij hun eerste kennismaking. ‘We gaan met zijn vieren daten!’ kwamen de heren me vertellen. Perfect natuurlijk! Want dat is nog leuker.

En de nieuwe lief van Wereldwijf. Die werkt gewoon in onze stad. En we kennen dezelfde mensen. En hadden het meteen over fotografie, film en andere leuke dingen. Fijn!

Datzelfde geldt voor de vrouw van M. Ze was eerst een beetje terughoudend. M. en ik kennen elkaar net een paar maanden en ze vroeg zich af waarom wij zo snel vrienden werden. Zat daar wat achter? Maar dit feest heeft alle wantrouwen weggehaald. Ze hebben samen genoten en ik heb haar beter leren kennen. Super!

Dan hebben we ook E. nog. Het nieuwe schatje van Zach. Woont in Brabant en is een lekker pittig wijffie. Erg leuk om haar ook te ontmoeten.

En de collega M. van J. We klikten altijd al, maar het is echt een hele leuke vent, met evenveel passie voor toneel als ik. Dus is helemaal perfect.

En P. mijn hartendief. In 2001 redden we samen een meisje van de dood en daarna zijn we altijd verbonden geraakt. Hij voelt dat net als ik. We schelen 15 jaar, maar blijven eeuwig buddies. ‘Pas je wel goed op mijn meissie!’ waarschuwde hij J. toen hij wegging met zijn vrouw. En M. zijn vrouw gaf me een dikke knuffel. ‘Ik vind het zo leuk dat we nog steeds contact hebben!’

En A. en E. ‘Wel een beetje uit het oog, maar zeker NIET uit het hart!’ stond er op hun heimweepakket. Allemaal grappige kadootjes uit mijn oude stad. We gaan snel weer afspreken. Ik krijg weer helemaal zin om vaker naar mijn oude woonplaats te gaan.

En dan de vrienden van de toneelproductie van afgelopen zomer. G. heeft een zware tijd achter de rug. Haar schoondochter overleefde een ongeluk, vorige maand, niet en ons feest was dus wel confronterend. Maar ze genoot en mailde dat ze zo ‘onverwacht ontspannen was door goede muziek en hele lieve vrienden’. En zo stappen we over het ‘we kwamen elkaar toevallig bij toneel tegen’ heen en worden we meer dan dat. Het groepje is zo gezellig en eind augustus meeten we weer!

En dan natuurlijk mijn nichtjes E. en I. Superlieve meiden en ook nog eens heel mooi. Komende maand gaan we shooten, want E. staat al bij me op de kiek. Nu I. nog. En samen. En mijn zusje wilde ook meteen mee. Supergezellig.

Tja, dat zusje. Wat was het leuk gisteren. ‘Ik wil dat je me aan al je vrienden voorstelt’ En zo gingen we op tournee. ‘Dit is X en die ken ik daarvan’ en dan volgde er meestal een funny anekdote. Ze danste met mijn vader, kletste met mijn vrienden en die van J. en we waren trots op elkaar. ‘Dit is mijn zusje!’

En mijn ouders. Mijn moeder heeft gehoorproblemen, maar daar hadden we een plek voor gemaakt. Achter de boxen, zodat ze tenminste iets kon volgen. En ze heeft zelfs nog gedanst met mijn vader (net als ik en mijn zusje). Die was niet van de dansvloer af te slaan. Net als mijn schoonouders overigens. Mijn schoonmoeder houdt erg van een feestje en ging helemaal los. Halverwege de avond zelfs gewoon op blote voeten.

Ah mén, ik vergeet er duizend, maar ben zo rijk met al die mooie mensen. Ik ben 35 geworden, J. mocht zijn 38e verjaardag vieren, we hebben twee hele zware periodes (brand en ongeluk) samen overleefd en gaan op naar de rest van ons leven. Een mooier begin had ik me echt niet kunnen wensen.

Feest van de eeuw

Dit was met recht het feest van de eeuw. En van de vorige. Iedereen ging gillend van pret naar huis, toen we om 1 uur echt moesten stoppen. Ik heb gruwelijke pijn in mijn voeten van mijn killerheels en er zijn tientallen, zeer foute we-zijn-uit-en-o-wat-hebben-we-het-leuk-foto’s als herinnering. De sfeer was supergoed en iedereen ging mengen, danste met elkaar, gierde het met elkaar uit en er hing een onwijs goede vibe. Familie, vrienden, collega’s van J., alles liep door elkaar en vierde groots feest. Onze briljante DJ (en vriend) H. draaide de avond helemaal stuk. En na het bijkletsen van iedereen, bleef de dansvloer continu gevuld met blije mensen. Iedereen vond mekaar lief en had het, naar zijn/haar zin.

Ik heb gedanst met mijn vader en schoonvader, gierende lol gehad met mijn (nieuwbakken) zwager, de nieuwe liefjes van Zach en Wereldwijf ontmoet, mijn nichtjes na vele jaren weer gezien, met mijn zusje geswongen en klef gedaan en de vrouw van M. ontmoet en onwijs mee gedanst. We hebben ontzettend veel symbolische cadeautjes gehad, geschuifeld, E. en A. na drie jaar weer gezien, heel hard geknuffeld met P. en ik werd door elke aanwezige kerel betast. Maar dat mocht, want ik ken ze allemaal! Hahahahahaha.

Het leek erg veel op een schoolfeest en zo heb ik mijn parté’s het liefst. Het weer, de locatie, de DJ, de vele vele lieve en leuke gasten en natuurlijk mijn schatje J. maakten dit tot een onvergetelijke belevenis.

Van de moeder die eindelijk opstaat

‘Oja, ik had nog EMDR,’ gooit mijn moeder, tussen neus en lippen door, door ons gesprek over appeltaarten, eieren uitblazen en de Bourgondische levensstijl van mijn vader. Ik ben even stil. ‘Wanneer dan?’ Blijkt het al weken geleden te zijn. De dag voor ze naar ons kwamen, op de koffie. ‘En dat zeg je dan niet…’ Ze sputtert wat tegen, ‘Nah, dan gaat het heel de tijd weer over die dingen enzo.’ Ik moet lachen. Ze heeft een punt. Maareh, voelt ze ook verschil? En hoe was het? Ik weet dat ze er al maanden tegenaan hikte en niet wilde.

Jaaaa, absoluut. Het had zeker geholpen. Ze is in ieder geval al weken niet meer depressief. Ze onderneemt van alles en voelt zich goed. Of haar trauma nu echt voorbij is, weet ze nog niet. Dat komt binnenkort, als ze weer naar een ziekenhuis moet. Maar ze was in ieder geval rustiger geworden. En ze kwam beter op voor zichzelf, liet zich niet meer onder tafel praten door mijn vader. ‘En dat vindt ie gek genoeg helemaal niet leuk.' We liggen samen in een deuk. Mijn pa is namelijk een schat, maar ook heerlijk dominant en stijfkoppig. Als hij ergens van overtuigd is, krijg je hem gewoon niet op andere gedachten. Mijn moeder sloeg daar altijd van dicht, maar nu gaat ze in verweer. ‘Hij hoeft het niet met me eens te zijn, maar dat hoef ik ook niet met hem. En hij moet er erg aan wennen dat hij me niet meer zomaar zonder slag of stoot meekrijgt in zijn plannen. En dan blijkt dat mijn man helemaal geen compromissen meer kan sluiten, omdat ik hem altijd zijn zin gaf!’

Ik gniffel wat. En mijn moeder ook. ‘Ik ben eindelijk opgestaan, geloof ik,’ lacht ze. En ik heb medelijden met mijn vader…

Speciaalste kaartie

Een envelop met een onbekend handschrift. Beetje priegelwerk, maar in de verte gaat er wel een belletje rinkelen. Nietsvermoedend open ik de mooie kaart en kijk meteen naar de naam onder de lap tekst. Pas. Pas? Staat daar Pas? Ken ik een Pas? Er gaat geen licht op en ik begin te lezen. Dan schiet er een brok in mijn keel. Het is een kaart van mijn vader. Door mijn vader zelf geschreven. Helemaal. Geen krabbel van mijn moeder erbij. Niets. Ik heb nog nooit een kaart van mijn vader gekregen. Mijn ma doet dat altijd en hij krabbelt een kruisje en zijn naam. Én tegenwoordig voert hij zijn zelfbedachte bijnaam! PAS. Pa-Swan. Ik slik en lees de kaart voor aan J. Ik moet er zelfs van huilen. Zo mooi. Zo recht uit zijn hart. Zo nodig voor mij, na mijn therapie van vanmorgen.

Hij vertelt hoe hij mijn geboorte ervoer en dat hij zich niet kon voorstellen dat zijn kleine meisje ooit 35 zou worden. Dat dat te abstract was. En nu is het zover. En dat hij zo trots is op wie ik geworden ben en wat ik heb bereikt. Dat hij heel veel van me houdt. Oja, en dat mijn moeder ook zoenen stuurt. Maar hij zet er wel vijf kruisjes bij voor zichzelf. 

U begrijpt, je kon mij echt opvegen. Als ik al geen labiel lapje was, werd ik het wel. Mijn vader is geen prater. Hij uit zich zelden echt. En nu zo’n mooi documentje. Dit kaartje ga ik heel heel heel erg goed bewaren.

I love her name ;)

Na het verbluffende optreden van Paul Potts die in 2007, qua uiterlijk voor opgetrokken wenkbrauwen zorgde maar, met zijn stem de zaal platzong, is het nu de 47-jarige huisvrouw Susan Boyle die publiek en jury koude rillingen bezorgt. Susan, die klaarblijkelijk nog nooit voorbij de stadsgrenzen van Blackburn had gekeken, maakte een wat stuntelige entree en vertelde jury-voorzitter Simon Cowell dat zij graag professioneel zangeres, a lá musicalster Elain Page, wil worden maar nog nooit de kans heeft gekregen.

Bij haar aankondiging een lied uit de Opera Les Miserables te willen zingen, viel hoongelach haar ten deel. Tot het moment dat mevrouw haar lied inzette en het publiek letterlijk het dak eraf schreeuwde. Naast de goed bekeken uitzending is het filmpje op YouTube een regelrechte hit. ,,De grootste verrassing in drie jaar Britain's Got Talent'' aldus de jury, is hard op weg haar droom eindelijk waar te maken. (Bron: AD)

Zie filmpje

Swan gaat op tournee

Ik ga op tournee deze zomer. Met al die lieve blogvrienden die door heel Nederland verspreid zitten, maak ik er gewoon een feestje van. Zo ga ik in ieder geval langs:

Elmo (tegelijk met een keileuke workshop)
Blogkoei (weet ze nog niet)
Theo (weet ie net)
Maaike (datum wordt nu geprikt)

Als er nog meer liefhebbers zijn…ik houd me aanbevolen. En als er nog mensen mee willen op tournee, dan ook. Leuke zomerse blogmeetings zijn niet te versmaden!

Soulmates

Soms tref je mensen waar je niets aan hoeft uit te leggen. Ondanks een verschil in afkomst, milieu en achtergrond klikt het op een dusdanig diep niveau dat je binnen twee tellen alles van elkaar weet. Zo iemand ben ik nu tegen het lijf gelopen. Hij is acteur bij het regie-project en ik ben de regie-assistente. Onze eerste ontmoeting was er niet eens een met een vonk ofzo, maar we waren wel meteen nieuwsgierig naar elkaar. Ik merkte dat ik nerveus werd van zijn blikken. Als hij speelde en hij keek naar mij, keek ik snel weg en dat was wederzijds. Het leek wel of hij dwars door me heen kon kijken. Ik was nog heel erg mijn rol aan het bepalen en wilde afstand van de cast houden. Da's professioneel. Maar ja, dat hoort niet bij mij... afstand.

Tijdens de borrels na de repetities draaiden we steeds meer om elkaar heen. We voelden allebei dat we heel graag met elkaar wilden praten om elkaar beter te leren kennen, maar het waarom van dat sterke gevoel was totaal onduidelijk. En dan nog. Waar heb je het dan over? Er moet wel een aanleiding zijn. En al die andere spelers trokken elke keer zo aan me. Terwijl ik eigenlijk maar met één iemand wilde praten, die had me iets te bieden, dacht ik.

Vorige week vrijdag kwam het moment. Ineens stonden we naast elkaar, afgescheiden van de rest. Door de redelijke privacy ging het gesprek met een rap tempo naar een vertrouwd niveau, dat je normaal pas na jaren hebt. En het allervreemdste gebeurde, hij vertelde mij zijn situatie die volkomen gespiegeld was aan de mijne. Zijn vrouw heeft ongeveer hetzelfde als ik en hij is de partner die het moeilijk vindt. We wisselden uit, maar dat is niet waarom het zo klikt. Ik kan daar de vinger nog steeds niet op leggen. We mailden wat en hyveden en gisteren troffen we elkaar weer.

Ik repeteerde met een speler apart van de rest en heb hem dus de hele avond niet gezien, maar naderhand bleven we weer allebei dralen. We hadden iets uit te vechten. Dat had C. zelfs opgemerkt. Op straat bleven we hangen. Op de hoek. Midden in het achterbakste boerengat wat je je kan voorstellen. Het was druk om kwart over elf. Vrachtwagens, leden van het Vrouwengilde, de Bowling ging dicht en het boerengat deed niet onder voor Amsterdam. En wij stonden daar maar. Koud en kouder en maar lullen. Over wat ons nou zo bindt. Want ik vond het wel nodig om even uit te leggen dat ik heel gelukkig ben met J. en dat mijn interesse in hem alleen vriendschappelijk is. Been there met Contactje natuurlijk. Hij had zijn vrouw ook alles al verteld en die was normaal heel jaloers, dit keer niet, dus hij hoopte dat wij elkaar ook eens zouden ontmoeten.

Uiteindelijk besloten we om kwart voor één af te taaien. Tot op het bot verkleumd, maar ook warm van binnen. Het is een zeldzaamheid om mensen tegen te komen die zo gelijkgestemd zijn. Heel zuiver en puur. Ik denk dat ik er een vriend bij heb. (En ik ben niet verrasd dat ik ziek ben, te lang op het hoekje blijven staan! Hahahahahaaha)

Labiele loggers united

Het is een stel dozen bij elkaar. Mlies, Blogkoei, Elmo, Mad en Swan. We kennen elkaar van een fotoforum en hebben al twee jaar intensief mail, hyve en logcontact. In totaal hebben we elkaar in de totale samenstelling twee keer gezien. Dit keer in het diepe Brabantse zuiden. Met brownies, appelkruimel-die-geen-appelkruimel was, chips, katten, fotografie, make-up en veel geklets over intieme dingen vloog de dag voorbij.

Elmo en Blogkoei sloegen aan het fotograferen en met de mooie make-up van Mad stond ik als mezelf voor de camera. Heel eng, maar ook mooi. Want door te doen wat ik bij Pilates geleerd had, werd ik rustig en kon ik poseren zoals ik dat nog nooit had gedaan. Ik ben dan ook razend benieuwd naar de plaatjes, Swan zoals Swan is. Alleen dan met een sausje Elmo en Blogkoei er overheen.

De spaghetti van M. was heerlijk en de twee uur durende rit naar huis hebben Mad en ik opgevangen door keihard mee te zingen met alle liedjes op mijn Ipod. Eenmaal thuis hoorde ik dat mijn repetitie van morgen niet door gaat en dat was een fijn bericht. Even rust in de tent. En deze fijne dag laten bezinken.

Lol met een BN-er

Soms is mijn werk zo ongelooflijk leuk, dat wil je niet weten. Vanmiddag mocht ik een smakelijke heer interviewen. Regelmatig op TV, mooie markante kop, felle ogen, maar zou hij ook aardig zijn? Op de afgesproken tijd stond ik op de afgesproken plek. Afgeladen vol. O my god. Hoe vind ik hem en zijn medespeelster nou? Ik vroeg aan de gerant van het etablissement of hij misschien deze mijnheer, een acteur, had gezien. Nee, die was nog niet binnen. 'Had hij dan misschien gereserveerd?' Nee, ook niet. Maar voor hem hebben we altijd wel een tafeltje vrij! Gasp? O. Okay. Ha. Da's leuk. Ik keek triomfantelijk naar de rij met 15 (!) zakenmensen die stonden te wachten en voelde me de koningin.

Ondertussen was mijn object nog niet gearriveerd en zijn medespeelster ook niet. Damn. Terwijl ik stond te wachten, viel mijn oog ineens op een telefonerende man. JA! Daar is ie. Hij ving meteen mijn blik en ik had een grijns van oor tot oor. Hooooooi! Vanaf het eerste moment lagen we in een deuk. Hij is grappig, charmant, eerlijk en intelligent. En ook nog eens rete knap. Echt een kjoetiepie. En laat dit nou een van de leukste interviews ever zijn geworden. Zijn tegenspeelster was ook een schatje. Heerlijk direct en ongenuanceerd: 'oeps, dat mag ik natuurlijk niet zeggen.' We hebben gediscussieerd en vooral erg gelachen.

Wat een verschil met die k**klant. Dit is pure lol! En pure passie! Ik ben verliefd... dromen mag. Toch? ;)

Ik wens dat je hier was

Een heel simpel gedichtje van een heel lief meisje dat ik alleen maar digitaal ken. Zestien jaar en al een heel leven achter zich. Ze mist haar moeder en zet dat in zo'n puur gedichtje op haar hyves, dat de tranen me in de ogen schieten. Dan komen er spontaan moedergevoelens naar boven en wil ik haar het liefst een vette knuffel geven. 

Swan en de grote yeti

'Als hij iemand niet mag, dan kun je het wel vergeten. Dan gaat de hele zaak niet door.'

'Als je je je wilt voorbereiden, kun je misschien naar Netwerk kijken. Daar gaf hij onlangs een interview. Hou je taai, je slaat je er wel doorheen.'

En zo vroeg ik mij af wat voor wat voor onmens ik voor mijn tweede gesprek zou moeten verschijnen. Iedereen beefde al bij zijn naam en zelfs mensen die daar niet werken, trokken hun wenkbrauwen op. Eigenlijk had ik helemaal geen zin meer, maar mijn nieuwsgierigheid was absoluut gewekt. En dus toog ik vanmorgen naar zijn kantoor. Mijn nieuwe leidinggevende to be wilde nog voorbespreken en ik vond het allemaal wel best. De grote baas mocht mij dan willen keuren, dat was ook wederzijds. Als ik hem niet mocht, dan kon hij het wel vergeten.

Terwijl mijn leidinggevende nerveus werd door het feit dat onze afspraak dichter en dichterbij kwam, liepen we naar het kantoor. En daar stond ie dan. De grote yeti. Een boom van een vent met knalblauwe ogen. Ik wist meteen waarom mensen bang van hem zijn, maar ik liet me niet kennen. Die dominante blik kon ik uitstekend pareren. En zo geschiedde. Hij kreeg een stevige handdruk en een directe blik terug voor ik hem volgde naar zijn crib.

En ik slaagde. Ik slaagde voor de lakmoesproef waar iedereen zo bang voor was. Ik liet blijken dat ik niet bang was en gaf de juiste antwoorden op de juiste vragen. Niet omdat ik dat had ingestudeerd, maar omdat ik er zo over dacht. Af en toe zag ik een glimlach op zijn gezicht, vooral toen hij vroeg of ik hem zou kunnen helpen met een ander groot project. Ik zei dat ik dan precies wilde weten wat hij van me verwachtte, aangezien ik ook weet wat mijn zwakke plek is. Ik ben te springerig en in dat geval zou hij wellicht een zwaarder ogende adviseur naast zich moeten hebben. Hij knikte en boog naar voren: 'zelfkritiek is een groot goed!' Op zijn volgende vraag, wat de oude wethouder van mij zou zeggen als hij die zou bellen, viel ik even stil. 'Een bezig bijtje?' Hij lachte weer en nog harder toen ik daarop liet volgen: 'Of had je gehoopt dat ik zou gaan stotteren en blozen bij die vraag?'

In ieder geval liep ik blakend van zelfvertrouwen het kantoor uit. 'Ik kijk uit naar ons volgende gesprek,' was zijn afscheid en mijn leidinggevende slaakte een zucht van verlichting. Ik begrijp waarom mensen hem vrezen, maar ik vrees hem niet. Toen ik namelijk het gesprek begon met 'ik ben nogal direct en...', antwoordde hij: 'maar ik ben directer.' Dat schiep meteen een band. We gaan vast nog wel eens knallen, maar ik voel me prima bij deze kerel. De grote yeti!

Met moeders naar het noorden

Omdat mijn vader ergens ronddobberde tussen Antartica en Argentinië en mijn moeder bang was dat ze zich zou vervelen, had ze ze zichzelf helemaal volgepland met leuke dingen. En een van die dingen was een dagje en nacht in Groningen met moi. Hotelletje, op visite bij jeugdvriendinnetje L. (mijn moeder heeft haar nog op schoot gehad en had haar al 20 jaar niet meer gezien), lekker eten, nachtje slapen, shoppen en terug naar huis.

Ze kwam donderdagavond al en samen met J. zijn we sushi gaan eten. Voor het eerst (weer iets voor het eerst) was ik niet nerveus. Ik was eigenlijk heel relaxed en helemaal niet snel aangebrand of op mijn tenen getrapt. En dat bleef zo gedurende ons hele uitje. We hebben gelachen, gekletst, heel leuk geshopt (make-over-mommy) en een ontspannen uitje gehad. Voor herhaling vatbaar. Weer een bewijs dat het zo goed met me gaat en dat ik keihard heb gewerkt. Dit was vroeger uit den boze. Alles wat mijn moeder deed of zei irriteerde me. Nu niet meer. Dat ze half doof is, weet ik nu en ik word niet meer ongeduldig als ze iets niet meteen snapt of hoort. En ik accepteer haar rare trekken. Want dat ik een nutty ben, heb ik niet van een vreemde! Mijn moedertje is een apart mens, maar bovenal heel positief en een ontzettend goede vriendin voor de mensen om haar heen. En ik kan haar eindelijk ook toelaten. Na al die lange, lange jaren...

Mijn papa is een held

Is niet ieders papa een held? De mijne wel! Vooral omdat hij nu ergens op een schip ronddobbert bij Antartica. Af en toe ontvangen zijn vrouwen (moeder en dochters) tekens van leven met geweldige verhalen over afbrekende ijsschotsen, pinguins en walvissen. Zijn droom komt uit en wij genieten in Nederland van dat feit. Mijn moeder heeft het niet op schepen, maar het was zijn droom om dat ooit te doen. En je hebt een goede relatie als je die droom, zelfs op 62e, toch kunt vervullen. Hij is voor het eerst in zijn leven alleen op vakantie. Een maand lang zelfs. Het is toch wat!

Per ongeluk van betekenis

Toen ik het deurtje van de brievenbus open deed, stortte er een stapel verlate kerstkaarten naar beneden. Eentje van oom dinges, van tante Pollewop, van zusje, van pa en ma de Swan en eentje van M. Goh, een heel verhaal. Ik ging erbij zitten en las met stijgende verbazing haar berichtje.

Lieve Swan,

Je zult het niet door hebben gehad, maar je was het afgelopen jaar van grote betekenis voor me. Niet alleen zette jij me op het spoor van het theater, je troostte me ook toen ik zo moest huilen bij de koorrepetitie. Jouw advies, om hulp te gaan zoeken, heb ik opgevolgd. Daardoor is er een heleboel duidelijk geworden en zijn er andere dingen aan het licht gekomen. Daarmee ben ik hard aan de slag. Ik wens jou en je vriend ontzettend veel gezondheid en liefde en een fantastisch 2009.

M.

Wat een mooie Kerstkaart! Want gaat daar de Kerstgedachte niet over? Elkaar helpen zonder iets terug te willen? Als je je er niet eens bewust van bent dat je iemand hebt geholpen het leven opnieuw in te richten, dan is dat natuurlijk fantastisch. Me = blij voor M. Het is zo'n lieve meid.

Snif

Straathonden hebben ook gevoel... Kijk maar naar dit filmpje, waar een aangereden straathond door zijn maatje wordt gered. Hij overleeft het uiteindelijk niet, maar de beelden zijn zo bizar rauw en mooi. Ik zit in ieder geval te grienen:

Mooi

Drie jaar geleden werkte ik met haar samen en kon ik haar soms wel schieten. Een wijf dat absoluut haar grenzen kent en niet bang is om die te bewaken.

Twee jaar geleden interviewde ik haar bij haar thuis en ik was wederom onder de indruk. Wat een persoonlijkheid.

Vanmorgen mocht ik naar haar nieuwe cd-presentatie en weer wist ze me te raken. Ten eerste herkende ze me meteen en ze viel me zelfs om de hals. Ze vond het super dat ik er was. En de nummers die ze bracht, gaven mij een brok in den keel. Gelukkig had ik mijn camera, zodat ik mijn gezicht kon afschermen. Het stond er vast op te lezen dat ik bij, met name 1 nummer, nogal ontroerd raakte.

Dat vind ik zo ontzettend knap. Als je met je muziek, interpretatie en prachtige stem mensen zo weet vast te houden. 'Kom je ook naar mijn voorstelling?' vroeg ze voor ik wegging. Natuurlijk! En zelfs J. wil mee. Die vond haar nieuwe cd geweldig, zonder dat hij wist dat zij het was. Ik ga hem weer beluisteren. Heerlijk! Wat een mooi mens.

Aan de muur

L. ken ik al bijna 30 jaar. Ik weet nog dat ze, samen met haar broertje, de kleuterklas in kwam schuifelen. Aan elkaar geplakt alsof het twee kleine zeesterretjes waren. We werden vriendjes en zaten samen op zwemmen, speelden buiten, zaten tot en met de vijfde klas van de basisschool op een tafel afstand van elkaar en deelden toen al lief en leed. Mijn overstap naar een andere basisschool en de onvermijdelijke keuze van andere middelbare scholen zorgde ervoor dat we elkaar even kwijt waren. Maar toen ik mijn eerste dansles had, zag ik haar ineens zitten. Vanaf dat moment hadden we weer contact en zagen we elkaar minimaal één keer per week. De studie gooide weer even roet in het eten, aangezien zij op haar 16e al op kamers ging en dat op ongeveer twee uur afstand van mijn uiteindelijke kamer deed. Het duurde tot 1997 tot we elkaar weer zagen op de reunie van de oude basisschool. Sindsdien volgen we elkaar overal. Ondanks de enorme afstand tussen ons. Eerst woonde ze ver down under en ik in het westen. Toen verhuisde ze naar heel hoog in het Noorden (dezelfde straat als GJ nota bene) en was er qua reistijd niets veranderd. Mijn verhuizing naar H. bracht ons fysiek iets dichter bij elkaar, maar dat maakt ook niet uit. Waar we ook zitten en hoe lang we elkaar niet spreken, dat maakt niet uit. Wij gaan zo way back, dat is niet stuk te krijgen.

J. vindt L. ook heel leuk. En L.'s man ook. Dat gaat uitstekend samen. Ze zijn sinds kort trotse ouders van een prachtige dochter en vandaag gingen we eindelijk eens kijken. Natuurlijk ging de camera mee, maar we kwamen vooral om bij te kletsen. En we hebben nog even gewandeld door het prachtige G. Herfst alom. Bij terugkomst bekeek ik, samen met J. de fotowand. Allemaal kiekjes van L. met haar dierbaren. En ineens trof het me. Daar hing ik. Onze enige foto samen als volwassenen. Hij dateert al van een jaar of vier geleden, maar we zijn niets veranderd. En ik hang op haar dierbaren-wand. Dat vond ik heel bijzonder. Mijn oudste vriendinnetje en ik. Bijna dertig jaar samen.

Labiele loggers

'We hebben een clubske opgericht voor mensen met een lelijk gezicht...'

Leuk liedje is dat! En het is nu effe iets anders. We hebben namelijk ontdekt dat we een clubje zijn. De club van labiele loggers (dikke knipoog). Allemaal meiden die in hetzelfde schuitje zitten. Allemaal bang voor die ene therapie, maar allemaal strong bitches die hun angsten wel even onder ogen gaan zien. Hoezo het zwakke geslacht! Kick ass!

Het is wel bijzonder dat we elkaar hebben leren kennen, via internet, maar niet via het loggen. Uiteindelijk zijn we hier allemaal beland. En het is een perfecte manier van communiceren, delen en elkaar helpen. Feels good! 

Hulp

Het is wel opvallend dat ik, elke keer als ik een dagje vrij plan, in vriendinnenperikelen beland. Meiden die hulp nodig hebben en de-immer-beschikbare-Swan die als praatpaal dient. Doe ik graag. Vind ik een zinnige invulling van mijn vandaag-doe-ik-niks-dag. Het is alleen zo jammer dat het nodig is. Ik gun die lieverds een makkelijk leven zonder gevechten. Maar ik ben heel blij en ook gevleid dat ze eerlijk tegen me durven zijn en hun zielenroerselen bij me neerleggen. Dat is een enorme blijk van vertrouwen!

Flexibiliteit is ook een gave

'In de vorige mail stond dat er twee mensen iets mochten zeggen.'

'Ja, maar in deze mail staat dat dat er maar één is. En voor hetzelfde geld worden dat er morgen drie. Flexibiliteit...'

Hij valt in negatieve zin op. Een tijd geleden al met zijn enorme ego-trip (twee keer zelfs). En nu wéér met dat geneuzel. Hij neemt dingen te letterlijk. Wat gezegd is, is gezegd en dat moet je nakomen. Daarbij staat hij geen seconde stil dat het in de praktijk nog wel eens kan veranderen. Door omstandigheden. Doordat niet alles meteen vastligt als je mensen polst. Hij heeft daar ook geen begrip voor of benul van. En dan ben je 17 jaar oud. Dat gaat hem nog vele problemen opleveren. Het is een schat van een jongen en hij kan veel, maar hij zal niet slagen. Tenzij hij dit opzij kan zetten en de letterlijkheid kan gaan interpreteren. Hij heeft het heel zwaar op school. Al jaren. Terwijl iedereen hem mag en hij reteslim is. Ik begin te begrijpen waarom hij de wereld niet lijkt te begrijpen. Die letterlijkheid zit hem dwars. Hij snapt dat gewoon niet. Daarom loopt hij op bepaalde fronten in het theater ook vast. Hij heeft de gave om met niets doen op het toneel ook interessant te zijn. Maar op een bepaald moment, moet je ook verder dan dat. Ik ben benieuwd hoe dit zich gaat ontwikkelen.

Onzekerheid is van alle lagen

En zo stond ik met mijn hoofd in mijn nek naar die enorme wolkenkrabber te staren. Hier moest het zijn. Een kriebel in mijn buik en een loeizware rugzak op mijn nek. Swan ging foto's maken van de partners van een internationaal bedrijf. Via via klusje. Spannend. Zij die me had ingehuurd kwam al gezellig kakelend op me af. Ze stelde me voor aan de twee dames die ook op de kiek moesten en de heer die voorbij liep, wilde toch ook nog een nieuwe foto. Ik had, toen ik beneden stond te wachten, al een mooie locatie gespot. In de marmeren hal, met wat groen op de achtergrond. Prachtig invallend daglicht. Dat moest goedkomen.

Een voor een gingen de 'modellen' mee naar beneden en daar ontstonden verrassend persoonlijke korte gesprekjes. Als fotograaf lijkt iedereen zijn grootste onzekerheden ineens aan me bloot te leggen. En zo vertelde de directrice over haar twee huwelijken, haar onzekerheid en haar vroegere dikheid. Zij die me inhuurde vertelde dat ze zo baalde van haar huid deze periode van de maand en dat ze toch wel een uiterlijk-mid-life-crisis had. De jongste van de dames was doodnerveus en heel verlegen. De Engelse had een prachtig engelachtig gezichtje, maar bleef maar over haar rode plekjes en wallen praten. En over haar aanstaande huwelijk. Daar weet ik nu ook alles van. De man in kwestie was redelijk snel klaar. Toen ik hem had uitgelegd dat kijken in de camera iets anders is dan staren, had ie het snel door. Zijn enige doelstelling was een serieuzere foto dan dat er nu op de site stond. 'Ik lijk wel zo'n blaaskaak, maar ik ben de baas! Ik wil een boss-like-picture!'

Twee uur later huppelde ik in mijn legging dat grote gebouw uit. Ik passeerde allerlei drukdoende zakenmensen in pak en bedacht me dat het niet uitmaakt. Al ben je directeur van een mega-bedrijf, onzekerheid is niemand vreemd. Best een hele geruststelling!

Powergirl

Laten we het even op negen maanden houden. Ik weet het niet precies op de dag, maar volgens mij was het januari. Ze had er genoeg van. Het ging niet meer. Een linkje naar een site over burn-out hielp haar over de drempel. En jawel, zelfs haar dokter zei dat ze overspannen was. Vanaf dat moment bleef ze thuis. Eindelijk! En dan begint de weg terug naar boven. Eerst die zelf-acceptatie. Want het is een partij moeilijk om toe te geven dat het niet meer gaat. Vergeet ook niet het aangeven van grenzen. Want waar liggen die eigenlijk. En hoe reageert je omgeving erop? 'Mag ik alsjeblieft bij jou komen, want ik kan/wil niet mee naar het theater en we zitten nu al daar voor de deur.' Mad vroeg hulp en kreeg hem. Natuurlijk, my couch is your couch. De waterkoker wist ze uiteindelijk zelf al te vinden.

Tegenslag zorgt ervoor dat mensen nader tot elkaar komen. En waar ze mij vorig jaar herhaaldelijk opvrolijkte, mocht ik nu wat terugdoen. We waren al vriendinnen, maar sinds haar overspannenheid, werd het hechter. We begrepen elkaar. Het ging met ups en downs. Omdat ze in een andere stad woont en niet meer logt, kon ik niet altijd zien, horen of voelen hoe het ging. Maar het viel me op als we elkaar troffen. Van een vlinderig, sprankelend meisje, werd ze stiller, terughoudend en gespannen in gezelschap van anderen. Doffer. Logisch. Dat hoort erbij. Je moet eerst naar de bodem voordat je weer kunt gaan opbouwen.

Toen ik mee ging doen met het grote toneelstuk en Mus aansloot, vond ze dat maar niks. Stel je voor dat wij in de zomer allemaal leuke dingen zouden doen, maar dat zij daar buiten zou staan. En ze ondernam actie. We oefenden haar auditie, maar dat liep op tranen uit. Doodeng vond ze het. Maar ze deed het toch. En ze kreeg haar rol. Voor het eerst ging ze niet zingen of dansen, maar echt acteren. En dat is moeilijk! Je moet een plek in een groep veroveren en je moet je heel kwetsbaar opstellen, zonder jezelf weg te geven. Voor ondergetekende eveneens een uitdaging.

Sinds die voorstellingen, nu vijf weken geleden, lijkt er iets veranderd. Het was slopend en ze was bekaf na al die prikkels, maar ze heeft het wel gered. Terwijl ze dacht dat ze het niet zou volhouden. Samen met Mus zorgde ze voor de juiste omstandigheden en ze genoot met volle teugen. Ze was er op het moment dat ik haar het hardste nodig had met het ongeluk en ook dat heeft ze (weliswaar met veel bijslapen) gered.

Ondertussen is de reïntegratie gestart, heeft ze een stap gezet met therapie en werkt ze keihard aan zichzelf. En toen ze gisteren voor mijn camera stond tijdens een modeshow, zag ik ineens een ander persoon. Mad is geen meisje meer. Mad is een vrouw geworden. Ze heeft heel wat moeten doorstaan en is nog niet waar ze wezen wil, maar ze heeft haar kracht hervonden. Misschien vindt ze zelf nog van niet, maar ik zag het. Ik zag hoe ze gisteren sprankelde en stabiel, krachtig en vol power zichzelf liet zien tijdens de show. En voor de camera. Er straalt iets uit haar ogen dat ik een paar maanden gemist heb. Maar het is gelukkig weer terug. En het blijft! Het kan alleen maar sterker worden.

En terwijl ik de foto's van gisteren zit te bewerken, merk ik dat de andere meiden me niet interesseren. Ik ben alleen bezig met haar plaatjes. En het werd tijd voor een ode aan mijn vriendinnetje dat zo hard werkt: Mad, je bent een toppert!!! 

Hand

Let op! Nog een zweeflog!

Terwijl J. zijn ogen sluit en naar de OK wordt gesjeesd, loop ik verdwaasd door de lange gangen van het ziekenhuis. Ik neem grotere stappen dan J's ouders en zusje en ik loop een stuk voor hen. Aan mijn rechterhand bungelt een tas met T-shirts, onderbroekjes en slippers. We moeten wachten en ik voel me afgrijselijk alleen. Terwijl ik huilend voortsjok, kijk ik omhoog en roep in gedachten al mijn beschermengelen aan. Dat is het enige dat ik nog kan doen. 'Kom alsjeblieft, wij hebben jullie nodig. Ga naar boven en bescherm hem!' Terwijl de tranen uit mijn ogen blijven lopen, maakt mijn vrije hand een rare beweging. Ik trek hem verschrikt terug en kijk ernaar. Er werd in geknepen. Ik weet het zeker. En ik weet ook dat mijn gebed verhoord is. Ze zijn er. Met veel. Er daalt en rust over me neer...

Van ver...

Het nieuws gaat ver. Vanavond kwam er een telefoontje uit Zweden. Mijn dierbare vriend had het mailtje gekregen dat ik na lang twijfelen had doorgestuurd. En hij belde meteen om mij en J. een hart onder de riem te steken. Wat zijn er veel lieve mensen om me heen!

Mjam-rammen!

'Zijn er nog mannen die je het versmaden waard vond hier?' vraagt K. bij de afterparty. 'Jazeker, ik heb er drie gezien waar ik in andere (vrijgezelle) omstandigheden voor warm zou lopen,' reageer ik. Ze wil natuurlijk meteen weten wie, maar ik zeg niks. Ja, ik noem J. en haar eigen man. Die is ook errug leuk. En dan hebben we ook A. nog. Drie kerels waar ik bij elke blik een soort knetter voel. Geen verliefde knetter, maar een dood-ordinaire 'op jou zou ik het wel kunnen knetter'. En wat blijkt, in ieder geval twee van de drie zijn ram. De derde weet ik nog niet zeker, maar ik vermoed dat ook hij een (d)rammerig type is. Hoezo opvallend! Mede omdat J. een vis/ram is en ik juist zijn ramschap zo aantrekkelijk vind. Rammannen zijn brutaal. In ieder geval wat betreft hun blik. Die is zo direct en dat mag ik graag. Kom maar op, ik lust je rauw! Mjam!

Op herhaling

Donderdag zag ik het duidelijk allemaal niet meer zitten. De kluwen waarin ik me geestelijk vastdraaide, werd vaster en vaster. Ik functioneerde in slowmotion en werd helemaal gestoord van de herinneringen en halve dissociaties. Het gesprek met mijn regisseuse en tegenspeelster was het keerpunt. Ze spraken beide hun vertrouwen in mij uit en dat had ik nodig. De voorstelling die daar op volgde, was geen knaller. De avond erop echter wel. Mijn regisseuse sprak me er zaterdag voor de voorstelling op aan. 'Pas je op dat je nu niet denkt dat je er bent? Je moet weer opnieuw in het hier en nu blijven, je vliegt weer alle kanten op!' Dat klopte, maar wel in de goede zin van het woord. Ik was hyperactief en dat uit zich in grapjes, lachen, gezellig doen en extreem extravert zijn. Ja, duh... het is saai als ik blijf kabbelen. Daar doe ik dus niet aan.

Anyway, ik vertelde haar dat ik wist wat ik deed en dat het goedkwam. En zo geschiedde. Ik knalde van het podium af. Totaal in control, alles zo voor elkaar krijgend als dat ik het van te voren had bedacht. 'Maak heldere keuzes!' was de tip van de regisseuse. En ik had me er aan gehouden. De avond erop was ik wederom hyper en weer ging het als een tiet. En gisteravond idem. Drie op een rij. Dat is geen toeval meer. Ik zit weer stevig in mijn persoonlijke zadel. De demonen zijn bestreden en er is weer een grandioze stap op de ladder van de angst gezet. De klauwen van mijn ex verliezen steeds meer grip op mijn geest.

We zijn er nog niet, maar van dit gevoel word ik euforisch!

Mooi mens

Hij draaide mijn stuiver op zijn kant. Zonder zijn handen te gebruiken. 'Nu brengt hij geluk,' lachte hij, toen hij het muntstuk teruggaf. Voor me zat een man die de gemoederen internationaal aardig bezig houdt. Hij zweeft, hij vliegt, hij doet rare dingen met voorwerpen en noemt zichzelf mystiek entertainer. Ik ga een half jaar met hem werken en mocht hem interviewen. Een bijzonder mens. En door dat bijzondere gesprek kreeg ik zelf ook weer inzichten. Passie. Daar draait alles om! Ben benieuwd wat deze persoon op mijn pad gaat beteken...

Mijn schat

Mijn schat is een held. Die gaat gewoon om 4.40 uur naar zijn werk, omdat hij niet kan slapen. Er is gisteren door iemand een fout gemaakt, waardoor heel veel werk leek te zijn weggevaagd. En dat terwijl ze maandag live moeten met een systeem waar J. al ruim drie jaar aan werkt. Iets voor achten had ie het gefixed, mijn held. Dat doet ie dan gewoon. Hoezo dedicated? Alleen is ie nu wel bekaf en we moeten vanavond ook nog naar de nieuwe shrimp. Samen. Nou, wat kijken we er naar uit. Pfffffff.

Sharing the memories

Er gebeurt van alles in mijn hoofd. De basis is goed. J. en mijn therapieën van vorig jaar zorgen ervoor dat ik niet omval. Dat ik het aankan wat er nu allemaal weer opgerakeld wordt. Er is wéér een nieuwe fase gestart en ineens krijg ik uit onverwachte hoek steun.

Toen mijn zusje en ik afgelopen zondag naar mijn ouders gingen, mijn vader was jarig, hadden we een openhartig gesprek in de auto. Over het feit dat onze opvoeding mijn gevoeligheid voor PTSS heeft verhoogd. Zij beaamde dat. Zij herkende exact wat ik vertelde en eigenlijk was het meer andersom. Zij vertelde en ik herkende alles. We weten allebei dat onze ouders dit vanuit een goed hart zo hebben gedaan, maar vooral op mij heeft het een grote invloed gehad. Zij heeft zich afgekeerd en is de andere kant op gegaan. Mad omschreef het pas heel treffend. Swan werd Maria en Zusje werd Maria Magdalena. De bevestiging doet goed, hier kan ik weer mee aan het werk. Ik ben niet gek, het zit niet in mijn hoofd. Het was echt zo. Zij kan het bevestigen.

De tweede steun in de rug krijg ik uit andere onverwachte hoek. Highschool Lover zou nog reageren op de mail waarin ik vertelde over mijn PTSS. Dat die mail uitbleef, kon ik mij goed voorstellen. Want wat zeg je op zoiets? Maandagnacht, terwijl ik druk aan het interview met B. werkte, kreeg ik een mail. Of ik online kwam. De flauwe grappen waar hij zich normaal van bedient, bleven buiten beschouwing. Hij kwam vrij snel to the point. Dat het hem niet lukte om een mail terug te sturen, maar dat hij me niet vergeten was. Dat zijn vrouw en kind komende zomer een paar weken weg zijn en dat hij dan met alle plezier naar me toe wilde komen om te praten. Als ik dat wilde. Want ik was nog steeds heel belangrijk voor hem en hij gunde me alle goeds van de wereld. En als hij daaraan kon bijdragen, dan deed hij dat graag. En dus komt mijn allereerste vriend, de man die één van de hoogste PTSS-pieken met me heeft meegemaakt, tien jaar na het einde van onze relatie speciaal voor mij hierheen. Om te praten. Om antwoorden te geven op dingen die ik wil weten van hem. Om te vertellen hoe het was, omdat ik me zo weinig kan herinneren. Ik zat zo in mijzelf, dat ik van de omgeving niets heb meegekregen. Niet bewust dan. Als mensen me dingen vertellen, dan weet ik het wel weer, maar ik kan me belangrijke momenten niet meer actief herinneren.

En dus krijg ik een tweetal mensen in mijn schoot geworpen die mij kunnen en willen vertellen hoe het was. Vanuit hun point of view. Een verse blik op al die jaren waarin ik buiten mijzelf leefde.

De drie mails van B.

Of ik B. wilde interviewen? Tuurlijk. Weer zo'n topper in het rijtje inspirerende vrouwen. Die stond nog op de verlanglijst. Evenknie K. en L. heb ik al gehad. Nog even en ik heb een kwartet van slimme, succesvolle theatervrouwen die al jaren aan de top staan. En dus scheurde ik richting haar huis. Want ik mocht op audientie in haar eigen paleis. Een heerlijk chaos trof ik aan. De diva lag onderuit gezakt op een tuinstoel met een kat te spelen en haar man maakte munt-thee-met-een-apart-smaakje. Overal lagen spullen en het huishouden van Jan Steen is een understatement. Maar ik had eigenlijk niet anders verwacht. Ik werd meteen ingesloten door gezelligheid en vertrouwdheid. Het gesprek ging van een leien dakje en B. zei zoveel dingen die mij weer aan het denken zetten. Zo moet het! Dat is het! Zo had ik het gezegd kunnen hebben, als ik wat ouder zou zijn. Ik genoot met volle teugen daar in de zon. Vlak voor ik vertrok, moest ik plassen en ik mocht gebruik maken van het toilet des huizes. Als ik al dacht dat we op één lijn zaten, wist ik het nu zeker. Aan de deur hing de speech van Mandela. Een van zijn uitspraken daaruit, is mijn levensmotto. En hier hing het. Zomaar aan de pleedeur. Ik maakte er meteen een opmerking over, toen ik terug de keuken in stapte. 'O, wil je die van de Dalai Lama ook?' vroeg B. En ze rende naar boven. Helaas was haar relatie met de printer niet de beste vandaag en ging ik zonder het papiertje van de Dalai Lama naar huis. Ze zou het wel mailen. Maar ik had nooit verwacht dat ze dat écht zou doen. Tot ik net een mail zie binnenvallen. Van B. Die teksten die ze me had beloofd. De volgende mail vertelde dat er een typfout in zat. En dat ze die even had gewijzigd en daarop volgde er nog eentje. Met nog een droge reactie. Ik lag helemaal in een deuk en werd helemaal warm. Dat ze het gewoon doet! Voor het zoveelste journalistje dat haar uit probeert te horen. Dat is toch geweldig? Met een grote glimlach werk ik verder aan haar tekst. Die moet morgen af zijn. Ik ben op de helft en ik vind het heerlijk om te doen. Ik herleef het gesprek gewoon weer. Soms kruisen heel bijzondere mensen je pad. B. is er zo eentje!

Ik hou van MIJ

Briljant! Kijk helemaal uit. Paar minuutjes, maar ze zijn het zoooooo waard!

Quality time

Zo gespannen als een veer. In die staat rolde ik door ons huis. Slapen tot 12 uur en dan nog helemaal kapot zijn. Geen reacties op dingen die J. zegt. Gewoon omdat ik ze niet hoor. Geen enthousiasme voor wat dan ook. Behalve voor een film. Made of Honour, met eyecandy Patrick Dempsey. J. koos eieren voor zijn geld en ging mee naar deze zwijmel/wijven-film. En hij vond hem nog leuk ook. En ik werd weer wat levender. Het was namelijk een erg grappige én romantische film. Voor man én vrouw. Het etentje daarna in die onwijs goeie tent hielp verder mee aan mijn geestelijk welzijn. Een goed gesprek met mijn lief over de tijd die komen gaat. Voorbereiding op het telefoontje van het ziekenhuis dinsdag. 'Zet het maar vast op papier en oefen met mij', stelde J. voor. En zijn bevestiging dat hij echt wel bij me bleef en van me houdt, maakte mijn dag weer een stuk beter.

'Je zei het toch al in het begin van onze relatie...'

Ik kijk J. niet begrijpend aan.

'Dat ik maar beter niet aan je kon beginnen, dat ik jou niet binnen zou wíllen halen als ik wist wat me te wachten stond?'

Ik kan het me niet meer herinneren, maar kijk J. verwachtingsvol aan.

'Je weet toch hoe graag ik altijd alles wil winnen... ik dacht toen meteen: dat zullen we nog wel eens zien. En ik blijf gewoon bij je. Dit gaan we weer overwinnen! Zo waar ik j. heet!'

Er viel een last van mijn schouders.

De grote stad

G. en zijn broertje N. komen op de kiek bij Swan. G. (16 jaar) had bedacht dat dat het ultieme verjaardagskado voor zijn moeder was. En 14-jarige N. komt in zijn kielzog mee. Een stoer gastje met knijpogen van de slaap. Het was wat laat geworden gisteren. Met zijn baggy broek en capuchon verwacht ik er niet veel van, maar zoals zo vaak, verrast zo'n kind je soms. Hij blijkt bijzonder veel poseergevoel te hebben en doet automatisch wat ik van hem wil. Zijn opmerkingen zijn erg wijs en af en toe sta ik versteld. Maar als zijn broer een grap maakt tegen een voorbijkomende fietser, zie én hoor ik zijn kinderlijke naieviteit: 'Doe normaal G. Dit is de grote stad! In W. (zijn dorp) kun je dat maken, hier niet!' En hij kijkt heel serieus. Ik lig volkomen in een deuk, want mijn stad is in naam een stad, maar nog lang niet dé grote stad die N. voor ogen heeft. Wat een schatje!

Het punt van Octavie

Wie van je logvrinden ken je eigenlijk in real life ook en hoe is dat zo gekomen? Octavie vroeg het zich af en ik begon ook met tellen. Maar ik hield bijna niet meer op. Man, dat loggen heeft mijn leventje best verrijkt.

Zo begonnen we met Repo. Al enige tijd geen eigen log meer, maar zijn dagboek van een werkeloze diende vier jaar geleden voor een hoop inspiratie. Dankzij hem ontdekte ik het fenomeen webstreepjelog en begon ik internet te ontginnen. Dat resulteerde in een contactje met Life, ook al niet meer actief loggend. Afkomstig uit dezelfde branche, stad en werkzaam in hetzelfde veld klikte het al snel. De logdames besloten, als zijnde 'logbabes' te meeten in Utrecht. Tink, Joan, Fash, Gypsy, Jet, Life, Maaike, Mea Culpa en nog enkele anderen hadden daar een bijzonder gezellige middag. Daarna raakte het Dumpdaten in zwang en ontmoetten we ook de kerels. GewoonJohan en natuurlijk mijn J. De man van mijn leven kwam gewoon via mijn web-log mijn hart binnendrijven. Een logBBQ in onze pittoreske stad, met de clique, maakte de groep IRL-loggers nog veel groter. Ook Kaat werd toegevoegd en toen ik vorig jaar ziek was, kwam ze lekker op de koffie. Dan heb ik het nog niet eens over Dantzig en Caer!

Ondertussen werd mijn log door enkele bekenden ontdekt of ze werden uitgenodigd mee te lezen. Anne begon en stopte weer. Mielse ook. Zach is nog steeds actief, zij het niet regelmatig en Wereldwijf ontdekte het loggen eveneens. Het meest actieve voorbeeld is Mad, ondertussen ook gestopt. We kenden elkaar oppervlakkig van de musical, maar door het loggen groeiden we razendsnel naar elkaar toe. Haar lief Mus kwam per ongeluk achter onze schrijfsels, nog voor ze een stel waren. Oei. Maar hij begon ook maar gewoon. En dat schept een band.

Door Mad kwam ik in de fotografie terecht et voila, een ontmoeting met Elmo en Blogtrut was een feit. Wat? Jullie loggen ook al jaren? Joh, wat doet Jet in jouw lijst? En Tink? En zo bleken we elkaar digitaal al te kennen... Rosé kwam erbij en de logcommunnity van deze Wilde Wijven was een feit. Terwijl we elkaar ook IRL kennen.

Ongetwijfeld zijn er nu nog een paar mensen die ik vergeet, maar de loggers hebben een belangrijke plek in mijn leven. Mede dankzij Life kreeg ik een baan. Dankzij Joan, Tink en Maaike krijg ik nog regelmatig nieuwe inzichten. Door Mad kreeg ik een nieuwe vriendin. Dat geldt ook voor Elmo, Blogtrut en Rosé. Het contact met Zach en Wereldwijf bleef, ondanks mijn verhuizing, door het loggen bestaan en dankzij J. ben ik het gelukkigste meisje van de wereld.

Al met al kan ik zeggen dat loggen en mijn 'werkelijke' leven helemaal verweven zijn. Sommige mensen lezen stilzwijgend mee. Anderen reageren mondeling of onder een eigen pseudoniem. Al bijna vier jaar deel ik lief en leed op internet. Wat een geweldig fenomeen!

Puber-tijd

Met L. achterop fiets ik met een rotgang naar het station. Achter mij komen de anderen. Giebelend, gillend en lachend bereiken we de bestemming. Voordat de respectievelijke treinen en bussen echter arriveren, moeten er nog wat minuten worden overbrugd. En zo hangt Swan nonchalant op haar stuur te hangen, tussen de 15/17-jarigen. Ik krijg een flash back. Dit is vroeger. Zo was het vroeger. Nee, zo moest het zijn. Zo lekker relaxt en opgewekt. Zo was het echter nooit. Wat een heerlijkheid dat ik mezelf even kan transformeren in een puber. De buitenwereld ziet vier jongeren en een belegen blondine. Ik zie alleen die jongeren en voel me even een stukje van hun groep. Ik krijg verdeurie echt een tweede kans met deze kids. Welk een heerlijkheid!

Het is maar toneel

'Mag ik met jou spelen?' vraagt 17-jarige N. bij de theaterworkshop die ik vandaag coachte. We zijn met een oneven aantal deelnemers tussen de 15 en 17 jaar en als ik meespeel, dan hoeft er niet eentje dubbel. Ik heb wel zin in een improvisatietje en mijn eigen oefening bevalt me wel. En dus staan N. en ik op de vloer. Met een simpele opdracht. Vier hele korte zinnen, soms zelfs alleen woorden. Daarmee moeten we onze scene maken. Er komt iets prachtigs uit. Ik laat me gaan en hij gaat mee in de stroom. Een stroom die hij nog niet bereikt met zijn eigen 'collega's', maar wel met de 'juf'. We knuffelen, omhelzen, nemen afscheid en spelen alsof ons leven er vanaf hangt. Hij neemt al mijn spelaanbod aan en ik dat van hem. Als we klaar zijn, juicht de groep van vier andere spelers luid. Ze beginnen meteen te interpreteren.

'Hij moest je alleen laten in een inrichting ofzo en dat vond ie heel moeilijk!'
'Hij is je broer en hij gaat dood en dat kon hij niet vertellen'

Er worden allemaal invullingen aan onze scene gegeven. Ik kijk N. aan. Als juf heb ik nu niet kunnen observeren, omdat ik er zelf in zat. Geen probleem. De kids zijn slim genoeg om het zelf te doen. 'Wat was jouw intentie?' vraag ik hem. 'Zitten ze in de buurt?' Hij wordt rood en stamelt wat. 'Ehm... het was dat ik heel erg van jou hou en dat dat niet kon...' Ik lach zonnig naar hem en knik goedkeurend. Dan wordt hij wordt plots knalrood. 'Het is maar toneel hè,' mompelt hij en ik lach: 'Ja lieverd, het is maar toneel. Ik kan je moeder wel zijn...'

Dan krijgen we van de groep een nieuwe opdracht en spelen we net zo goed, zo niet beter dan de eerste keer. Hij geeft zich helemaal aan me over en andersom. Het leeftijdsverschil verdwijnt volledig. Wat is toneel toch mooi!

It's such a perfect daaaaay

Ingredienten: zon, hakken, pinpas, leuke kleren, stomme Marokkaanse meisjes in de tram, veel te veel toeristen, veel te veel andere mensen (ga weg als wij willen shoppen), capribroeken-die-wel-in-de-mode-zijn-maar-nergens-te-krijgen, de semi-uitverkoop bij de Sting, dubbelzinnige SMSjes, Mads oneliners, de melk-vrije-lasagne van Mus, mezen die te veel herrie maken, schreeuwende kikkers, Orlando Bloom en Kirsten Dunst, een zak met drop, een zak met paprika chips, een visitekaartje onder de ruitenwissers, paarse skinny jeans, keihard meezingen en de tweede keer nóg harder meezingen en dan in één keer zonder file naar huis rijden.

Zo'n dagje met Mad is geen straf! Thanks babe! ;)

De doos vol plezier

Nee, ik heb het niet over heipalen en aanverwanten! Ik heb het over een doosje dat ik vandaag van mijn buurvrouw overhandigd kreeg. Afgeleverd door mijnheer de postbode. Afzender ver weg. Er ging nog geen bel rinkelen, tot ik de doos wild had opengescheurd. Een bijzonder lief kaartje, een plak heerlijke chocola en concentratie-thee vergezelden een boek dat Quinn pas had gelezen. Ik zou er vast veel in herkennen. Wat een dropke is het toch! Thanks babe, you've made my day!!!

Hier kan ik wat mee!

'Gun jezelf dat zelfmedelijden, als het maar niet te lang duurt...'

Lang leve Elmo! *Swan ligt in een deuk om het laatste stuk van de zin*

Superdupertandarts en de kwektante

Het was nogal een drama daar rond februari 2007. Die ene foute tandarts sloopte mijn kies met grondige onkundigheid en gelukkig was mijn redder in nood bereid me op te nemen. Vele behandelingen volgden, maar hij behield mijn kiesje. De pijn die ik echter in mijn kaak hield, bleef maar aanhouden en zakte pas weken na de behandelingen weg. In maart 2007 was ik voor het laatst bij mijn tandarts en ik werd vrolijk heengezonden. Zag er prima uit, weg met de tandsteen en tot volgend jaar. Vanmorgen zat ik weer in de wachtkamer. Tjee, wat gaat de tijd snel. Ik vermoedde dat ik een gaatje had. Rechtsboven. Daar zit namelijk een nogal gevoelig stuk tand, dat zelfs bij het doorbijten van een druif pijn doet. Omdat ik de oorspronkelijke afspraak was vergeten, zat ik nu vijf minuten van te voren door de Privé te bladeren. Zo, echt wel dat ik nu op tijd ben! Maar het duurde wel lang. En het duurde nog langer. Ruim een half uur zat ik me te vervelen met suggestieve verhalen over Maxima en haar vakantiehuis, Wendy van Dijk en haar nieuwe liefde en de angst van Mariléne voor een dreigende ontvoering van haar kinderen. Ik ben weer helemaal bij.

Eindelijk ging de deur open en daar stond mijn eigenste tandarts. Jawel, hij komt je zelf halen. Niks geen hoog-van-de-toren-dat-doet-mijn-assistente-voor-me. Een beetje sullig kijkt hij me lachend aan. En ik smelt weer. Wat is het toch een droopy! Als ik op de stoel plaatsneem, blijft hij voor me staan. 'Hoe gaat het?' En voor ik het weet vertel ik hem over het afgelopen jaar. Dat ik PTSS héb en niet had. Dat het altijd effect zal blijven hebben en dat dat verklaarde waarom ik de vorige keer zo uit mijn pan vloog bij die simpele verwijdering van tandsteen. Ik zakte na mijn monoloog achterover in de stoel en wilde mijn mond al opendoen. Maar de doc praatte door. Hij wilde meer weten. En nog meer. Hij was oprecht blij dat ik goede therapie had gehad en zo meer. Ik snapte het niet helemaal. Een tandarts heeft daar toch eigenlijk niks mee te schaften? Ik schaamde me al dat ik-de-ratel weer zo lang aan het woord was geweest, het ging toch om een simpele controle.

Maar wat bleek, mijn tandarts was op cursus geweest. Het hele weekend was hij bijgeschoold over de gevolgen van psychologische klachten op het gebit. Hij is gnatoloog, iemand die alles weet van kauwen en kiezen, en ik was de bevestiging van datgene dat hij geleerd had. Aha! Vandaar zijn interesse. We kletsten nog even door en toen was het moment daar. De controle. Boeh! Au! Eng! Er was echter niks aan het handje. Geen gaatje te bekennen. Maar die ene kies dan? Hij begon te tikken en te duwen en pakte mijn hoofd in de houdgreep. 'Doet dit pijn?' vroeg hij terwijl hij vlak boven mijn oor hardhandig begon te masseren. 'Ehm... ik ben altijd in voor een schedelmassage, maar dit is inderdaad nogal pijnlijk.' Op dat moment begon mijn oog dicht te vallen en kreeg ik een knoert van een hoofdpijn. 'Yep, helder,' zei de doc. 'Jij gaat naar de fysio. De kaakfysio. Je kiesproblemen van nu én van vorig jaar horen inderdaad bij je PTSS. Het is het staartje. Wat fijn dat je zo open was, hoefde ik niet te zoeken en kun jij geholpen worden.' Op dat moment was ik mezelf dankbaar. Het is niet altijd zinvol om je kwek te houden, dat blijkt wel! Op naar de fysio!

Bijzondere brief

Een smoetziege enveloppe met een adres dat drie keer is doorgekrast. De zender heeft ook een adres op de achterkant gezet, maar dat komt me niet eens vaag bekend voor. Ken ik iemand in die stad? Het pakketje is echt aan mij geadresseerd, maar er gaan geen bellen rinkelen. Heerlijk dus, een echte verrassing. Terwijl ik mezelf met twee handen naar boven hijs, gluur ik elke stap weer naar de envelop. Hier openscheuren of wachten tot ik binnen zit. Uiteindelijk wint mijn geduld het en terwijl ik de keuken instap vinden mijn vingers de opening. Een stapeltje papieren valt uit het envelopje. Een flinke stapel. Het is briefpapier! Een echte brief! Een echte originele brief van ongeveer 8 kantjes! Zelf geschreven met krabbels in de kantlijn en krassen tussendoor. Diddle heet die muis geloof ik. Die staat op de bovenkant van elk papiertje. Mijn ogen glijden razendsnel over de regels en bij regel 1 weet ik het al! Dit moet van K. zijn! En jawel, daar staat het. K. heeft mij een brief geschreven. Vol overpeinzingen en dingen die haar opvielen de afgelopen tijd.

De datum van de eerste brief is de 16e. Twee dagen voor ik geopereerd werd. Ze wist dat ik in het ziekenhuis zou liggen bij de volgende repetitie en dus ging ze maar schrijven. Ze wilde toch dingen aan me vertellen. Mijn hart zwelt en ik voel me helemaal warm worden. K. ken ik nog maar zeven weken. Van toneel. En nu krijg ik een hele persoonlijke brief. Ik was haar al vanaf het begin opgevallen. En dat is wederzijds. K. is bijzonder. Iemand waar ik meteen meer van wilde weten, maar ik bleef wat op afstand. Ik wilde eerst de K. uit de boom kijken, zogezegd! Er zit nog een brief in. Van een paar dagen geleden. 'Dit is deel II en dat moet je ook echt als Deel II lezen' staat er groot boven. Ik ga terug in de tijd. Mijn penvriendinnen. De charme van een échte brief.

Meteen ren ik, voorzover je daar van kunt spreken in mijn geval, naar boven en rommel ik door mijn lades. Geen briefpapier in de aanbieding, maar wel een blocnote met lijntjes. Aan de keukentafel beneden begin ik. 'Ik neem de uitdaging en de pen aan... hier komt mijn échte brief!' Het begin van een bijzondere correspondentie, dat weet ik zeker!

Hips

Die baco's gaan er in als koek... maar slaan bij mrs. Blauwe Knoop ook aan als een tierelier. Ik moet tegen mezelf beschermd worden! En wel nu!

HIPS!

De vrouw van...

Die ene man, die mij zo leuk vindt, die heeft een vrouw. En omdat ik persé vriendjes wilde zijn en geen halfslachtig verstopte nep-maitresse, wilde ik haar ontmoeten. Toen ik foto's maakte van hem en zijn dochtertje was ze razend enthousiast. En dus was een afspraak voor een shoot met haar snel gemaakt. Eigenlijk dacht ik dat hij er bij zou zijn, maar hij keek wel uit. Twee van die pittige wijven bij elkaar...

Vanmiddag was het zover. Bepakt en bezakt hobbelde ik naar casa 'aanbidder' om daar door vierjarige dochter op allerlei knuffels onthaald te worden. Zijn zoons waren er ook, het zijn niet écht zijn zoons, maar wel een soort van. Leuke jonge gasten, de een in de war van de hormonen, de ander nog zo lekker wild en ongedwongen. En toen kwam ze naar beneden. De andere vrouw. Of ben ik dat? In ieder geval, we keken elkaar aan. Felle pretogen priemden in de mijne en we zoenden elkaar. Alsof we elkaar al duizend jaar kenden. Vanaf dat moment stonden onze monden niet stil. We kletsten over alles. Over onze mannen, over werk, over carrière, over vrouwen in mannenwerelden en nog veel meer. Ik hing aan haar lippen.

Ze is 7 jaar ouder dan ik, maar ik keek in de spiegel. Ik begreep ook meteen waarom hij op mij viel. Wij zijn uit hetzelfde hout gesneden. Ze is een dag na mij jarig en de dingen die ze zegt, zeg ik ook. Dominant, energiek, creatief en toch zacht. Een prachtige vrouw. Ze liet ook meteen foto's zien van toen hij jong en knap was. Wat een grap! Dat ga ik tegen hem gebruiken. Hilarisch. Al met al heb ik een heerlijke dag gehad met iemand die ik eigenlijk helemaal niet had moeten kennen. Als het aan hem lag. Maar ik ben blij dat ik heb doorgezet. Zij zou een vriendin van me kunnen zijn. Ik ben benieuwd of we elkaar nog eens gaan zien, zij sprak uit dat ze dat leuk zou vinden. Ik ook... Dadelijk wordt hij 'de man van...' in plaats van zij 'de vrouw van...'. En ik? Ik heb er gewoon twee vrienden bij! 

young people

Er wordt door de instanties altijd zo geklaagd over jongeren. Ze zijn niet betrokken, ze zijn niet te bereiken en ze doen niet aan cultuur. Een paar jaar geleden brak ik mijn hoofd ook over het vraagstuk hoe ik meer pubers mijn theater in kon krijgen. Maar ik kon het niet oplossen. De gemeente van mijn huidige woonplaats heeft het ook zwaar met de kids in de leeftijd van 14 t/m 21 jaar. Er zijn weinig voorzieningen voor hen. Alle leuke dingen worden georganiseerd voor kinderen tot een jaar of twaalf en daarna zijn de volwassenen aan de beurt. Die belangrijke groep jong-volwasssenen wordt vergeten. Dat weet de gemeente. Ze hebben er rapporten over volgeschreven. En ik weet dat ook, want ik heb die rapporten gelezen. Het staat er heel groot: jongeren meer cultureel betrekken. Maar geen instantie lukt het. Behalve ons!

We zijn nog maar klein, maar we hebben een enorm potentieel. Eind januari organiseerden we een activiteit waar kids uit allerlei lagen van de bevolking op af kwamen. De HAVO en VWO-ers waren het grootst in aantal. Maar er komen voorzichtig ook steeds meer VMBO-ers op af. Uit zichzelf. Ze vallen binnen zonder zich aan te melden, maar zijn net zo welkom als de rest. En als ik dan door enkele van hen uit henzelf op Hyves wordt toegevoegd, ben ik trots. Kennelijk hebben we iets in hen geraakt. Deze jonge meiden durfden het aan om zelf te komen en werden als vriendengroep uit elkaar gehaald. Allemaal apart. Dat vonden ze eerst helemaal niks, maar nu hoor ik hoe geweldig ze het hebben gehad. 'Ik durfde het in mijn eentje en daar ben ik heel trots op!' Van zo'n uitspraak raak ik ontroerd. Dat is waar ik het voor wil doen. Een zo'n meidje die zichzelf heeft overtroffen. Die zelfvertrouwen krijgt door aan onze activiteiten mee te doen.

En het sterkt me in mijn nieuwe plan. Een plan voor jonge meiden zoals zij. Vijftien jaar en cultureel totaal ongeschoold. Juist zij zijn puur en wat zou het mooi zijn als we hen kunnen laten bloeien. Ik weet zeker dat ik, als ik dit eenmaal op papier heb, de financiën bij elkaar kan krijgen. Daar heb ik het volste vertrouwen in. Dit plan vult namelijk dat gat waar onze gemeente zo angstig tegenaan kijkt. En dit plan zorgt voor een nog beter bestaansrecht van mijn organisatie. Want ik heb in handen, wat de gemeente wil hebben. De jongeren komen uit zichzelf naar mij toe en mijn netwerk groeit per week. Via G., dit nieuwe meisje, heb ik weer een potentieel in een sociale groep die tot op heden onbereikbaar bleek. En ze willen! Want ze zijn razend enthousiast.

En ik wil ook! Want die ontroering bij G's opmerking, wil ik bij nog veel meer kinderen voelen. Afgelopen week heb ik met twee instanties over mijn plan gepraat. Van allebei krijg ik de volste medewerking. Maar ik moet het zelf gaan doen. En dat is heel eng. Gelukkig is de functie als zakelijk leider de perfecte kapstok. Mijn droom wordt steeds omvangrijker en ik weet dat dit me gaat lukken. Dit is namelijk waar ik voor in de wieg gelegd ben. Educatie, opbouwen van zelfvertrouwen, vertrouwenspersoon zijn en genieten van datgene wat elk individu uit zichzelf leert halen. In combinatie met het door mij geliefde theater. Alle puzzelstukjes vallen in elkaar. En mijn eigen bedrijf helpt me dit te realiseren. Met mijn overige (ook erg bevredigende) opdrachten kan ik dit gaan waarmaken. Stay tuned!

Kadootjes

En zo werd mijn eerste reclameshoot een feit. Van des morgens half tien tot een uur of zes in de avond klikte mijn camera en kiekte ik maar liefst twaalf modellen. Een briljante dag. De zon scheen, het was lente, iedereen was vrolijk en leuk. En het fotografen levert bij elk model kadootjes op. Je komt zo dicht bij mensen dat er als vanzelf bijzondere gesprekken ontstaan. Over leven en dood, over tatoeages, over drugs en schizofrenie, over babies of geen babies, over dromen en angsten.

Tienjarige M. las een stukje voor uit haar lievelingsboek. 'De gebroeders leeuwenhart' Terwijl ze het stuk geconcentreerd aan me voordroeg, legde ik haar vast. Met troebele ogen. Want laat ze nou net een stuk voorlezen over een kleine jongen die omkomt in een brand.

Alles zat onder het betonstof. Mijn billen waren spierwit, mijn spijkerbroek bleef rechtop staan van het gruis en mijn knieën waren afgesleten. Mijn zwarte gympen zijn voortaan grijs en ik snuit al drie dagen brokjes beton. En daar in die stoffige grote witte ruimte had ik de een na de ander dicht bij me. Bekend en onbekend. Ik bekeek hun huid, hun ogen, hun blik, hun onzekerheid, hun zenuwen en legde die vast. Ik maakte contact en was kapot aan het eind van de dag. Maar niet in mijn kop. Dit had nog uren door kunnen gaan. Mijn ouwe lijf hield er echter mee op. Overal spierpijn en het gevoel alsof ik een marathonvoorstelling had gespeeld. Zo intens was mijn voldoening.

En met de bewerking van elke foto beleef ik het even opnieuw. Al die kadootjes die ik van al die mensen kreeg. Wat een mooie dag!

Zo moeder, zo dochter

'Ik krijg ook EMDR'

Mijn moeder zegt het tussen neus en lippen door tijdens een nachtelijk telefoongesprek, dat ontstaat omdat zij mij om 0.30 uur een grappige mail stuurde. Eerst snap ik niet wat ze zegt. Het komt niet binnen. Ik val stil.

'Je weet toch dat ik bij een psycholoog ben?'

Ik antwoord verbouwereerd dat ik van niks weet. Hoe? Wat? Waar?

Mijn moeder is 61 en nog geen half jaar met de Vut. Mijn moeder heeft mijn gevecht gezien en heeft besloten dat zij klaar is met haar verleden. Het moet nou maar eens opgelost. In oktober heeft ze zich ingeschreven en moest een lijst met vragen beantwoorden. In januari had ze haar eerste twee gesprekken en de psychologe was duidelijk. Ze krijgt EMDR. Of ze wist wat dat was... nou, eh... ja. Ze wilde het niet aan me vertellen, bang om me te belasten. Maar ze moest van haar shrimp. Omdat lotgenotencontact belangrijk is en omdat ik weet wat ze kan verwachten. En dus vertelde ze het even 'zomaar'.

Ze leest haar diagnose voor en de uitkomsten van haar tests. Alles wat ze zegt, kan ik plaatsen. Ik heb gewerkt aan dezelfde problemen. En we weten de oorzaak. Die ligt in haar jeugd. Dat vermoeden heb ik al zo vaak uitgesproken naar mijn shrimp. Al tijden heb ik het gevoel dat ik een kopie van mijn moeder ben. Dat mijn handelen totaal is beïnvloed door de voorbeelden die ik bij haar heb gezien. Daar zitten heel veel goede dingen bij, maar ook een aantal pijnlijke zaken, waardoor ik mezelf in PTSS situaties manouvreerde. En dat geldt voor haar net zo. Het gaat daarbij niet om een schuldvraag, maar de reden dat ik daar was, de manier waarop ik reageerde, de uiteindelijke gevolgen... actie is reactie.

Mijn moeder vindt dat ze moet gaan vechten. Als ik het kan, kan zij het ook. En omdat ik het durfde, durft zij het nu ook. Wanneer krijg je ooit de gelegenheid om samen met je moeder de emotioneel beschadigde lijn, die van je voorouders via je ouders naar jou loopt, te fixen? Dat lijkt mij een zeldzaamheid. Ik geloof dat ik de spreekwoordelijke lotto heb gewonnen. Nu mijn zusje nog!

Het gaat niet makkelijk worden voor mijn moeder. En waarschijnlijk ook niet voor mij. Ik ben er trillerig van. Maar ook ontzettend trots. Op mijn ouwe moedertje. Ze doet het toch maar wel!

Theaterdinosaurussen

Twee theaterdinosaurussen van ruim in de zestig. Ik zit aan tafel met de ene (X), als de ander (Y) het etablissement betreedt. Ik lach naar hem en zwaai. Als hij X ontwaart, aait hij over de grijze kop. X. kijkt op en begint hard te lachen. 'Ben jij het! Ik had jou nooit aan Swan gekoppeld!' De twee omhelzen elkaar op zijn theaters en beginnen meteen met verhalen van vroeger. Over Annie (M.G. Schmidt) en Jos Brink en Conny Stuart en Snip en Snap en ... vroeger. Ik zit met mijn handen om een grote bak thee en luister verrukt. 'En toen dit en toen dat' Twee mannen van vrijwel dezelfde leeftijd, uit dezelfde branche, komen door mij weer bij elkaar. Ik heb nooit beseft dat ze elkaar kenden. Als X. zegt dat hij het jammer vindt dat ze elkaar in al die jaren alleen maar vluchtig zagen en nooit de tijd namen om het contact te verdiepen, lacht Y. 'We hebben gewacht tot Swan ons bij elkaar zou brengen.'

Ik glunder. Maar dan wordt er een nieuwe veer in mijn bevallige, comfortabel in de leren stoel uitgestalde achterste gestoken. Y vraagt hoe X mij eigenlijk kent. X. vertelt over onze eerste samenwerking. En mijn konen kleuren dieprood als hij zegt: 'Ik ben al zo vaak bedonderd, maar toen ik Swan zag, wist ik dat het goed zat. Haar manier van communiceren, werken en opstelling is een verademing in deze neppe wereld.' Y. reageert: 'Dat had ik je ook zo kunnen vertellen!' Vervolgens gaan ze verder over de zaken waarvoor ik hen bij elkaar zette. Ik luister, vul aan, maak notities en spons alles wat ze zeggen op. En mijn hart maakt een sprongetje. Twee van die theaterdinosaurussen die echt deel uit maken van de Nederlandse theatergeschiedenis zijn trots op mij! Swannie. Swan die qua leeftijd hun jongste dochter kan zijn. En dat voor Y. zeker is. En misschien voor X. ook wel een beetje.

JA!

Met dank aan Elmo heb ik hem...

Waarom ik nou zo door blijf denken over die opmerking: ik merkte bij mezelf al een soort van luiheid. Ik koos de laatste tijd alleen de mooiste jongeren, want dan lukte de foto altijd. En in de oefenfase waarin ik me bevind, is dat heel verleidelijk. Maar toen ik die avond rondkeek naar de knappe en niet knappe (is feit) kids, merkte ik dat ik die laatste eigenlijk veel interessanter vond. En dat ik daar juist meer mee moet doen. Omdat zij veel sprekender zijn, ik moeite moet doen om concepten te bedenken en uit te werken en het niet alledaagse 10-in-een-dozijn-foto's zullen worden. En dat is wat ik wil. En daarom heb ik nu twee concepten klaarliggen. Eentje doet al mee, de ander moet ik nog vragen! Geen 'knappe' kids, maar wel mooi! In hun eigenheid!

Knap

'Ik werd omringd door knappe (en minder knappe) jonge mensen en voelde me ontzettend gelukkig.'

Terecht plaatste Dennis een kanttekening bij deze opmerking en vandaag bleef ik er maar aan denken. Want wat bedoel ik eigenlijk? In principe is die zin nutteloos voor het logje waar hij in staat, maar ik wil er wel degelijk iets mee zeggen.

Als je gaat fotograferen, ga je letten op kleine dingen. Strakke huid, stralende grote ogen, mooie lijnen, dat is allemaal makkelijk te fotograferen. Die eigenschappen behoren meestal toe aan de knappere mensen onder ons. Symetrie en schoonheid gaan samen. Ik merkte de laatste tijd dat ik het heerlijk vind om jonge mensen te fotograferen. In welke hoek je ze ook draait, het is bijna altijd goed.

Op het moment dat je een ouder persoon vastlegt, wordt het anders. Dan heb je met andere dingen rekening te houden. Hetzelfde geldt voor mensen die minder symetrisch zijn. En dus ook mensen die niet de standaard maten hebben. Het wordt moeilijker om iemand flatteus op de kiek te zetten. Foto's zijn soms genadeloos. Kaaklijnen, hangende oogleden, je moet werken voor je foto's.

En daar heb ik over nagedacht. Ik vind iedereen mooi. Knap is oppervlakkig, mooi is iets aparts. Maar bij de een moet je wat harder werken om het mooie vast te leggen, terwijl het met het blote oog zo wel waar te nemen is. Bij een ander krijg je plots een enorme verrassing.

Volgens mij lukt het me niet om mijn punt te maken, maar ik wil er voor waken om oppervlakkig te worden/zijn/blijven in zowel mijn fotografie als mijn zijn. Dus ik zal hier nogwel even over doorblijven malen...

Het populairste meisje...

Vroeger was ik niet populair. Ook niet niet-populair, hoewel er periodes waren dat ik heftig gepest ben. Het jammere is dat door de PTSS mijn jeugd en middelbare schooltijd aardig onbewust aan mij voorbij zijn gegaan. Ik zweefde op een wolk langs alles en iedereen en het liet geen indrukken achter. Ik deed mijn huiswerk, slaagde en klaar. Geen dikke vriendinnen die ik achterliet, wel veel kennissen.

Nu ben ik nauw betrokken bij een jongerentheatergroep. Ik heb er een paar van op de kiek gezet en gisteren was het reunie. Good news travels fast, want ineens wilde toute jong spul naast me zitten. Ik werd omringd door knappe (en minder knappe) jonge mensen en voelde me ontzettend gelukkig. Even was ik het populairste meisje van de klas. Ik kan namelijk iets wat zij heel graag willen. En ik geniet van hun enthousiasme. Ik geniet ook van hun verhalen over liefdes, school, ambities, studiekeuzes en meligheid. Ik word aan de lopende band op Hyves toegevoegd en U's veranderen in JE.

De verwachtingsvolle gezichten, klaar voor de rest van hun leven, ik vind ze prachtig. Dus ik hoop dat dit contact zich uitbouwt. Jongeren kunnen ons veel leren. Terug naar de onbevangenheid en even het gevoel krijgen het populairste meisje van de klas te zijn!

De verrassing

Ze had al wel eens tussen de regels door laten blijken dat ze ook voor mijn camera wilde. Ik zat er niet zo om te springen, want eerlijk gezegd verwachtte ik er maar weinig van. Een hyperactieve tante die druk zoekende is naar een eigen stijl en haar eigen rust. Enthousiast is ze wel. En toen zagen we elkaar toevallig vanavond. Mijn camera had ik meegenomen en tussen alle snapshots, wilde zij ook een keer. Ik zette haar neer en klikte, eigenlijk zonder verwachting. Wat ik echter door mijn zoeker zag, tartte de verbeelding. Ze nam een pose aan die briljant was, haar gezicht schitterde. Ontspannen keek ze de camera in en ik wilde wel blijven schieten. Dit meisje is bijzonder fotogeniek, maar dat had ik niet verwacht onder haar bril, kettinkjes, tatoos en vreemde kleding. Wat een leuke verrassing! En dus vroeg ik haar snel bij me langs te komen. Hier wil ik meer van zien!

Verliefd

Elke dag contact. Even via de MSN, of een telefoontje. Een teken van leven. Een bewijs dat hij aan me denkt. 'Hoe gaat ie?' of 'Wat doe je?' Ik maak nasi voor hem. Dat vind ik zelf smerig, maar hij smult. Hij gaat mee naar Shakespeare en zit dat vier uur uit. Met moeite, maar hij doet het voor mij. Rug aan rug in de werkkamer achter de computer. Soms zeggen we uren geen woord tegen elkaar. Hij verdiept in zijn spel, ik verdiept in loggen, foto's of gesprekken met allerlei mensen.

Als de hulp is geweest, is ons huisje schoon. Maar langzaam veroveren we elk weer ons territorium. Een leeg glas op tafel, een uitgetrapt paar schoenen onder de kapstok. We maken een gezellige troep van ons nest. En vandaag gingen we ook nog eens samen naar de Audidealer.

Ik ben verliefd. Dinsdag is het drie jaar geleden dat ik hem voor het eerst online sprak en sindsdien ben ik verliefd. Het afgelopen jaar was niet makkelijk, maar eigenlijk zijn we daar als paar zeer zonder kleerscheuren uitgekomen. We zijn zelfs veel sterker naar elkaar toe gegroeid.

De eeuwige analyticus en gevoelskletser met de stoere stille. A match made in heaven, in ieder geval in ons geval. Ik hou van hem.

Het toppunt van vertrouwen

P. komt theedrinken. Gewoon gezellig. Kletsen over gisteren, over het 'antwoord' en over haar situatie. Ze brengt mooie tulpen mee die de warmte in huis dankbaar gebruiken om meteen te ontluiken. Na een paar koppen thee duiken we de studio in. Foto's maken. Haar dochters heb ik allemaal al op de kiek gezet, nu moeders zelf.

We lachen wat af en ik zet de muziek aan. Dat helpt vaak mensen over een drempel heen. Het ondersteunt bij inleving en zorgt voor mooiere foto's. We grinniken om de nieuwsberichten en klikken en klikken. P. geeft zich over aan de camera en er komen prachtige plaatjes. Dan volgt een nummer van Krezip. Het nieuwe. 'Luister naar de muziek en kijk wat het met je doet,' brom ik vanachter mijn lens. P. kijkt lachend in de camera en geeft zich opnieuw over. Dan zie ik haar gezicht betrekken. Haar ogen worden vochtig en ik hoor de tekst van het liedje 'All my Life' binnenkomen. Ik zíe het binnenkomen.

P. begint te huilen en ik leg snel de camera weg. Dit is te intiem. 'Nee,' zegt ze, 'ga door!' En ik leg haar vast. Met tranen in mijn ogen. Terwijl P. haar eigen emoties door het nummer laat leiden. Van wanhoop om het verlies van haar man, naar woede, naar verdriet, naar angst, naar berusting en kracht. Alle gezichten zie ik. En ze zijn allemaal echt. Als het nummer voorbij is, laat ik de lens zakken. Wow.

De foto's zijn confronterend. We bekijken ze in stilte. Dit is P. Dit was het toppunt van vertrouwen!

Goed geduimd

Jeuh! Jullie hebben goed geduimd, want het ging waanzinnig! Ten eerste was het gewoon een heel goed opgebouwde auditie. Niet met een tafel met drie stoelen en booskijkende juryleden erachter. Het was opgezet in een workshopvorm, met een tof wijf als regisseuse en een leuke muzikaal leidster. Allemaal jonge mensen. De deelnemers waren ook top. Toevallig kende ik er eentje. En dat blijkt nu ook nog eens de vader van een kennis van J. te zijn. Pfff, it's a small world.

Anyway, dan sta je daar met een groepje van tien onbekenden op de vloer. En als het dan niet klikt, dan heb je een erg nare middag. Hier was het andersom. Het was geweldig. We gingen tekeer met zijn allen en hadden ontzettende lol. Er zit wel altijd een buitenbeen in zo'n groep en ook hier hadden we daar mee te maken. Een jongen die het allemaal niet zo begreep en eigenlijk dat hele acteren maar raar vond. Dat hij het niet helemaal op een rijtje had, bleek toen hij na mijn nogal intense monoloog kwam vragen of alles wel goed was. Hij zag duidelijk het verschil realiteit/spel niet. Wel een mooi compliment voor mij by the way.

Zelfs het zingen ging lekker. Van te voren was ik niet zenuwachtig, maar toen ik eenmaal op de vloer stond, miste ik toch wat adem. Maar niet zoals vroeger. Er is na de afgelopen maanden echt een brok uit mijn keel verdwenen en ik belte (zangvorm) per ongeluk ook nog eens knoerthard. Ik zat helemaal te trillen toen ik klaar was, maar het was goed! Ik had het niet beter kunnen doen!

En nu is het wachten. Over twee weken krijgen we de uitslag. Vanavond, morgen en zondag worden nog meer audities gehouden. Er komen 60 mensen voor in totaal 15 speelrollen. Oei, dat gaat er om spannen. Lachend en kletsend wandelden we gezamenlijk naar buiten. Alsof we elkaar al jaren kenden. Theater haalt grenzen weg. Ik vind het jammer dat hier mensen van gaan afvallen. Misschien ikzelf wel. Ik zag ons gewoon als groepje al een stuk neerzetten. Wat een chemie!

Kortom, of ik nou wel of niet mag meedoen: ik heb een heerlijke middag gehad. Wat wil ik nou nog meer?

That's something!

Mijn moeder is een geval apart. Als vierde uit een gezin met zes kinderen heeft ze jarenlang de toko draaiende moeten houden. Ze mocht na haar Mulo niet verder studeren, want ze zou toch wel huisvrouw worden. En dat terwijl al haar broers en zussen wel een vervolgopleiding kregen. Dus wat deed ze, ze schreef zich in bij de onderwijzersopleiding. Stiekem. Toen opa dat ontdekte, was hij boos, maar ook onder de indruk. En ze mocht gaan.

Mijn vader is een geval apart. Al jaren werkt hij op de meest geavanceerde computers. Tonnen gaan er tegenaan. Maar snappen doet ie het niet. Hij werkt op een Apple en verkondigt af en toe wat wijsheden. Die haalt J. als IT-er natuurlijk meteen onderuit. Zelfs ik heb in mijn pink nog meer computerkennis dan pa. Mijn moeder heeft zich er nooit mee bemoeid. Pa zat op zolder zijn werk te doen (hij heeft een reclamebureautje) en zij verveelde zich tijdens de computerlessen op haar werk. Die had ze toch niet nodig, vond ze. Ze ging namelijk met de VUT.

En sinds september is het een feit. Moeders is 61 en Vuttend. En dus kreeg ze van ons een eigen computer. Mijn pa verdedigt de zijne met zijn leven en als ze een keer wil mailen, moet ze altijd op haar beurt wachten. Tijd voor een eigen pc'tje tussen al dat Apple geweld. Pa vond het niks. Hij deed ronduit kinderachtig toen we de computer kwamen plaatsen. In die hele grote ruimte, moest hij maar in een hoekje. Mijn ma vond alles best.

Weken heeft de computer staan verstoffen. Tot ze een aanbieding kreeg. Of ze niet penningmeester van Stichting X. wilde worden. Maar dan moest ze wel met Xcell werken. En daar ging ze. Met de cursusboeken en telefonische helpdesk-Swan naast zich, ging ze aan de slag. En binnen een paar weken had ze heel Xcell onder de knie. Mijn pa vond dat helemaaaaaaaaaaaal niks, want hij weet dat ze hem voorbij streeft. Met gemak.

Hotmail was even een hekel punt. Al die bewegende dingen. Welke moet je nou hebben. Maar het is rond. Ze stuurt de ganse wereld mails en zelfs met attachments! Ik probeerde haar al aan het MSN-en te krijgen. Maar tot op heden zonder succes. Tot op heden dus. Vanavond popte ineens een schermpje op 'hebben we contact?' En zo had mijn moeder zelf MSN ontdekt. En klooide ze onder mijn ogen aan met haar profielfoto (die ze zo neerzette), verstuurde ik foto's die ze kon bekijken, Buzzde ze me en ging ze op smileyjacht.

En mijn pa? Die zit chagrijnig naast mijn moeder. Want hij wil ook wel even MSN-en. Maar dat mag niet. Het is namelijk mijn moeders computer en hij wacht maar op zijn beurt.

En ik? Ik lach me dood. En ik besef wat voor bijzonder intelligente vrouw mijn moeder is. Op haar 61e in vier weken computers doorkrijgen.

Mooie mensen

Sinds ik mezelf de vrijheid heb gegeven om de creatieve sector volledig in te duiken, komt de ene na de andere Paradijsvogel op mijn pad. Mooie mensen die kortstondig of langer écht contact maken. En daar hoort een nieuwe categorie bij. Mensen die je mond doen openvallen. Mensen die bijzonder zijn. Of juist gewoon, maar daardoor des te specialer. Mensen die me verbazen, ontroeren, kwaadmaken of raken. Mooie mensen.