Swans veren...

Stilletjes

Ik voel me stilletjes. Peacefull. J. laat zich van zijn zorgzaamste kant zien (die kant zie ik graag en in de toekomst hopelijk ook vaker) en ik kom tot rust. Ik zit op de bank en kijk de films die J. haalde. Ik zit achter mijn computer en doe mijn favoriete geestdodende spelletje en luister naar de nieuwste Amerikaanse uitzending van Grey’s Anatomy via de link die Jet ooit gaf. Ik doe niks. Af en toe vliegt het door mijn hoofd: ‘Ik moet…’ Maar ik moet helemaal niets. School is klaar en de operatie is klaar. En ik ben stilletjes.

Sjliepie

Sow. Dat was een lang nachtje. Ergens rond zeven uur gisteravond hield ik mijn ogen al niet meer open. Op de bank sukkelde ik heerlijk charmant (not) in slaap en pas rond negen uur werd ik wakker. Toen ben ik maar meteen naar mijn bedje gestrompeld om daar vervolgens weer als een blok in slaap te donderen. Een goeie nacht gehad en vanmorgen rond half tien deed ik mijn luiken pas weer open.

De wond prikt en trekt een beetje, maar na een verkwikkende douche voel ik me weer mezelf. Überfit ben ik absoluut niet, maar dat hoeft ook niet van. De wond is relatief heel klein. Voor ieder ander zou het niet zoveel betekenen. Maar mijn vermoeidheid komt niet uit de lucht vallen. Het was, eigenlijk vanaf mijn dissociatiedip twee weken terug, echt heel erg zwaar en daar mag/moet ik van bijkomen van mezelf.

De dip, de daarop volgende enorm pittige schoolweken, waarin ik mezelf dwong aan mijn projecten te denken, om die operatie maar te vergeten en de drie kwartier in de OK zijn genoeg om een olifant geestelijk te vloeren. En dus doe ik helemaal niks vandaag. En morgen ook niet. En maandag ook niet. Dinsdag ga ik eens kijken hoe de wereld erbij staat.

Spierpijn

Eigenlijk doet de wond, na een hele dag liggen en slapen niet eens zo veel pijn. Ik had verwacht dat het erger was. Ik heb zelfs mijn dosis pijnstillers geskipt. Niet nodig. Tuurlijk, het irriteert en prikt en steekt nog wel. En af en toe bloedt het ook nog een klein beetje, maar het is minimaal. Ik heb wel ontzettend last van spierpijn. Nu al. De houding in die steunen, maar vooral het onstopbare trillen van mijn spieren tijdens de operatie zijn de oorzaak.

Dat trillen was echt heel bizar. Het kwam in vlagen. Met klappertanden, huilgolven en totale spierverkramping. Het begon al toen ik de OK ingereden werd. Het zien van de operatielamp gaf me allerlei herbelevingen. In en in triest, vond ik voor mezelf. Ze deden de lamp uit en weg tot de chirurg klaar was om te beginnen. Er waren alleen vrouwen in de OK en iemand die speciaal aan mijn hoofdeinde zat om me te steunen. Een hele rustige, zachtaardige verpleegster die iets ouder is dan ik. Ze was heel lief.

Na de preparatie, dat was denk ik wel het ergste deel, kreeg ik de verdoving. En ook dat was goed voor een hoop stress en getril. Toen het defect echter uit mijn huid gesneden was, viel er een last van me af. Okay. De verdoving moest weer drie keer worden bijgespoten. En het laatste deeltje was ik weer onverdoofd, maar dat was te doen. Toen was ik wel veel rustiger dan de eerste helft van de operatie. Al met al heeft het drie kwartier geduurd en ben ik ontzettend blij met dat ziekenhuis. De mensen waren tof, de manier waarop ze met mijn PTSS omgaan is ongekend en ik was compleet in control. Zoals ze had beloofd.

Het was echt een beproeving zoals ik ze niet vaak, bewust, heb meegemaakt, maar het is echt voorbij nu. Ik heb ook het gevoel dat ik hiermee een heel hoofdstuk kan afsluiten. Juist door het feit dat ik er bij was en alles heb doorstaan. Maar nu heb ik spierpijn en af en toe nog een triller. Mijn lijf is uitgeput van de adrenaline en stress, maar ik ben helder en rustig. En vooral heel erg trots op mijzelf.

‘t is gedaan

Het is achter de rug. Ik ben niet gedissocieerd, maar dat was keihard werken. Ik heb mijn grootste angst onder ogen gezien, doorgezet, het ondergaan en ik ben bijgebleven. Ze had daar bewondering voor en was van mening dat ik een enorme stap in de verwerking heb gezet met deze exposure. Ze was trots op me en ik ben ook trots op mij. Maar nu heb ik alleen maar pijn en ben ik ontzetttttttend moe. Ssssjlapen!

Friends & Fear

Wat kan vriendschap een mens goed doen! Nog geen twee weken geleden voelde ik me de ellendigste en eenzaamste op de wereld. Nar deze week heeft de kracht van vriendschap me laten zien dat het zelfs een enge operatie kan relativeren.

Het begon natuurlijk met J. die zomaar voor me in de bres gesprongen was, zonder dat ik hem dat gevraagd had. Ik ben er drie dagen beduusd van geweest. Wat zeg ik, nog steeds ga ik stralen als ik er aan denk! Dat heeft nog nooit een man voor me gedaan!

Ook de lieve gebaren van klasgenootje J. en mijn andere klaskipjes deden me goed. Onze presentaties gingen geweldig en iedereen hielp elkaar. Ik voelde me zo fijn dat het woord angst niet meer bestond.

En vandaag weer. Een berichtje van R. op mijn Hyves, een prachtige bos bloemen van Mad en Mus en een digitale kaart van Blogkoei. En al die knuffels en aaitjes van mijn klasgenoten vandaag konden ook niet op.

Ongelooflijk. Ik voel geen angst!

Argh. Morgen om half acht. Man, moet dat nou zo vroeg? Zucht… *en denk terug aan lieve vriendjes*

Hugday

Vandaag roep ik met terugwerkende kracht uit tot ‘hugday’. Mijn eerste echte grote (kunstwerk)presentatie had niet zo goed uit de verf kunnen komen zonder die lieverds A, S en W. Vol overgave hielpen de meiden me met een lampje en een stekker. Dat dat nog zoveel voeten in de aarde kon hebben. Met zijn vieren klooien en een geweldig resultaat. Terwijl het niet eens hun presentatie was. Ik werd er warm van.

Daarvoor kwam R. al naar me toe. ‘Wat zie je er vandaag mooi uit. Zo klassiek!’ En liet ik nou gewoon een heul simpel outfitje aanhebben. Maar ik werd er warm van.

‘s Middags aan de repetitie en dat ging heerlijk goed. Mijn groepje had er onwijs veel vertrouwen in. Toen ik met klasgenootje J. naar mijn auto terugliep, vond ik ineens een kadootje op mijn stoel. J. had iets uit de auto gehaald en daarvoor mijn sleutels geleend. Maar ze had ook iets achtergelaten. Een hele lieve kaart om me sterkte te wensen voor vrijdag. Samen met een doos chocolaatjes voor erna. Ze bloosde ervan en ik werd er heel warm van. Wat een schat!

Om 18.00 uur was het tijd voor de meeting met mijn werkgroepje, met daarin de ADD klasgenoot. En het was een geweldige avond. Zoals voorgenomen was ik direct en eerlijk. Maar niet voor ik eerst mijzelf had laten zien. We waren gedrieën bijzonder open, over van alles en ik heb heerlijk gelachen. Twee flessen wijn gingen er doorheen en de heren gingen daarna nog even naar de mannenavond van school. Lallend hobbelden ze naast me naar beneden en ik kreeg twee dikke omhelzingen. We hebben er allemaal zin in en mijn aanpak heeft gewerkt. Ik heb vertrouwen in onze samenwerking en vertrouwen in hem. En bovenal vertrouwen in mezelf dat ik hem en M. kan geven wat ze nodig hebben om dit een geweldig project te laten worden. Ons doel is niet het punt, ons doel is ‘zelf tevreden worden met het resultaat’ en een geweldige tijd met elkaar hebben. Als deze avond een voorbode is, gaat dat helemaal goedkomen. Ik kreeg het er warm van…

Kortom… me is happy. En dat verzacht de angst voor vrijdag enorm!

En de derde dag vangt aan

Ik ben van het aftellen. En vandaag is de derde dag van een loodzware week. Ik ben elke avond onwijs moe, maar het gaat tot op heden nog voorspoedig. Een paar hoogtepuntjes:

- Mijn aandeel in lesprogramma 1 is helemaal af!

- Goede beoordeling op presentatie lesprogramma 2.

- Lief klasgenootje J. die even kwam vragen hoe ik me voelde over de operatie. Het was heel fijn om even op school te kunnen delen dat ik het best wel moeilijk vind.

- Voorstellingsplan goedgekeurd.

- Stukkeuze voor andere voorstelling goedgekeurd.

- Het vak dat ik wilde laten vallen, blijkt toch best te lukken. Als regisseur kan ik zelfs een goed aandeel leveren.

- Mijn klasgenootjes wilden niet dat ik zou afhaken in dat vak en kwamen specifiek vragen of ik toch nog mee wilde doen als regisseur. Goed voor mijn zelfvertrouwen!

- De bevestiging van de opleidingscoördinator dat ik niet op internationale reis hoef. Dat ze het zelf ook niet zou trekken.

- Mijn keuze om gisteravond alleen maar suf te bankhangen en, ondanks het feit dat het niet af is, mijn eindwerk van Toneelschrijven links te laten liggen. Dan maar een keer te laat. Daar hebben ze vast begrip voor.

- Vandaag presentatie van het kunstwerk (oja, foto!) en het verzoek om dat kunstwerk op school te laten voor een presentatie aan de raad van bestuur. Aw…okay!

Dus. Ik ben bekaf, maar heb het te druk met dingen om écht aan de operatie te denken. Hoewel die natuurlijk wel meer dan regelmatig in mijn gedachten opspringt. Het kreng. En nu ga ik vliegen. Op naar school!

Something completely different

En ik maar niks zeggen tegen J. Want dan zou hij vast niet bellen. Ik vond het wel best zo. Na mijn paniekweekend over die operatie volstond het wegduwen en ontkennen uitstekend. Maar mijn J. is niet voor één gat te vangen en kan zomaar zelf een telefoonnummer opzoeken. Vandaag belde de dok terug en toen J. mij dat meldde werd ik gewoon boos. Hoe durfde hij met haar te praten. Maar hè, ik had het zelf goedgevonden. Alleen had ik nooit verwacht dat hij écht zou bellen, als ik hem de gegevens niet zou verstrekken.

Maar effe to the point. Toen hij van mijn paniek en angst vertelde, wilde de dok de boel afblazen. Ja duh! Doe normaal! Maar waar ik me snel door haar laat overrulen, heeft dat op J. geen effect. Die was het er niet mee eens en praatte door met haar. Nu mag hij, bij grote uitzondering, in de operatiezaal mee. En ik krijg een soort dingetje zodat ik de verdovingsspuit niet eens voel. Hmmm.

De dok raadde ons ten strengste af om onder volledige narcose te gaan. En dat had niks te maken met het gif in je lijf. Juist mensen zoals ik, met het PTSS-syndroom, moeten bij blijven. Dan houd je de controle, dan weet je wat er met je gebeurt. Het feit dat ik vier keer onder zeil was terwijl ze in mijn doos zaten te wroeten, werkt niet echt mee aan een gevoel van veilig. Want wat hebben ze daar gedaan toen ik er geestelijk niet was? Die verliefde gyn? Die slagers? Hebben ze gelachen? Niet opgelet? Dat voorkom je als je bij bent. En zo had ik eindelijk vrede. Voor een minuut ofzo. Want ik vind het nog steeds doodeng. En J. mag er bij zijn. Dat is echt uitzonderlijk!

Opscheppert

Jajajaja. Ik zal wel weer reacties krijgen van ‘opscheppert’ en ‘je denkt beter te zijn dan anderen’ en eerlijk gezegd kan me dat geen reet schelen. Want waarom mogen we niet trots zijn op wat we goed kunnen? Ik heb hard gewerkt om hier te komen en ik kan dit. Eindelijk mijn talent gevonden. En dat ga ik hier lekker heel vaak herhalen. Elke keer als ik weer vak haal en mijn diploma dichterbij komt. In anderhalf jaar vier jaar doen. Dat is gewoon iets om over op te scheppen. Zeker als het lukt. Dussss. Kun je er niet tegen, lees hier dan vooral niet meer!

Hmm. Kan het me echt niks schelen? Kennelijk wel, want anders schreef ik dit blogje niet. Maar dan nog. Aan alle mensen die mij nu en de komende periode een opscheppert vinden: dikke middelvinger. Je bent gewoon jaloers!

Feedback

En toen kregen we allemaal een mail *poef* in onze mailbox. Met feedback op ons voorstellingsplan. Lachen, wat zal ik nu weer fout gedaan hebben. Ehm. Wat een kort mailtje?

‘Prima plan, reëel en goed gedocumenteerd.’

Daarna nog twee inhoudelijke vragen en een tip en de mail was klaar. Okay. That’s very nice. Me happy. In tegenstelling tot mijn arme klasgenootjes waar ik op dat moment bij zat. Die moeten nog heel wat schaven en terug naar de docenten. We hebben in een lang gesprek geprobeerd hun plan wat aan te scherpen. Hopelijk kon ik van dienst zijn. Maar in ieder geval ben ik heel blij dat mijn plan goedgekeurd is!

Lichtjaren

Dat ik lichtjaren meer ervaring heb, begint zich nu af te tekenen in de groepsopdrachten. Ik word knettergek van de niet efficiënte manier van werken. Van het feit dat mensen niet, zoals in de zakelijke wereld gebruikelijk, hun deadlines en afspraken daadwerkelijk nakomen. Hoe moeilijk is het nu om een chronologisch verhaal te schrijven? En hoe moeilijk is het nou om te weten wat een docent wil zien in het eindproduct?

Ik ga echt niet al die criteria naast mijn werk leggen. Het moet er strak en doordacht uitzien. Dan kijk ik naar de belangrijkste eisen, voldoe ik daar aan? Ja. Dan klaar. Zo werk ik, tot volle tevredenheid voor mijn opdrachtgevers, en zo werk ik ook op school.

Maar school is geen bedrijf. En mijn klasgenoten geen efficiënte professionals. Zij moeten het nog leren en af en toe komt de stoom uit mijn oren, maar ik houd mij in. Met moeite. Maar ik mag het hen gewoon niet kwalijk nemen. Ik doe mijn ding. Ik doe iets meer dan mijn ding en ik doe het goed. Verder bijt ik op mijn kiezen en houd mijn mond. Deze week vier presentaties en dan ben ik van het groepjesgezeik af. Nooitmeergroepjespuntenel. Wie zei er dat ik een teamplayer was? Ik niet hoor… Nooit geweest ook. Ja. Tenzij ik de baas ben. ;)

Swan maakt zich kwaad

‘Ik maakte me even kwaad en hier heb je het project’

Zo. Ik wiste het zweet van mijn voorhoofd. Weer een thing van mijn to do list af. Klasgenoot T. kon lekker meeliften op mijn werklust, want hij hoeft nu niets meer te doen. Vind ik geen probleem. En ‘me even kwaad maken’, betekent bij ons dat je gewoon even gaat zitten zweten en hopla. Af.

Maar dat mijn ‘ik maak me even kwaad’ iets anders werd opgevat, had ik niet kunnen voorspellen. Ik krijg een enorme grote excuusmail van T. die zichzelf een kloot met uitstelgedrag noemt. Okay, daar zit wat in, maar ik vind het helemaal niet erg. En ik bedoelde het echt niet zo! Dus ik lig blauw van de lach achter mijn bureau. Een spraakverwarring tussen een Groninger en een Westfries. Wat een grap!

Lievelings

Cola light is al maanden uit mijn dagelijkse routine verdwenen, maar het kostte me enorm veel moeite iets nieuws daarvoor in de plaats te vinden. Water vind ik maar zozo en ranja gaat me ook vervelen. Nu heb ik ineens het drankje van Swan gevonden. Niet om zo weg te klokken als dat ik met Cola deed, want het is nogal aan de prijs, maar lekker is het!

Kedootje!

J. was gisteren even naar de stad en kwam terug met een kadootje pour moi. Te lief! De CD van Wende Snijders met het prachtige 'laat me'!

Some kind of proud ofzo

Een week herfstvakantie. ‘Ja, duh, ik ga niks doen hoor, vakantie is vakantie.’ Tot zover mijn klasgenoten. Niet allemaal, maar wel een aantal. Zo dacht ik er persoonlijk niet over. Integendeel. Met een truckload aan eindpresentaties komende week en een operatie aan het eind van die week, zag ik mijn vakantie in het water vallen. Voeg daar nog wat subsidieaanvragen bij en het feest is compleet. Maar we zijn op de laatste officiële vakantiedag aangekomen en ik moet zeggen, I’m pretty proud.

Op de stevige dip van afgelopen weekend na, heb ik het hem wel geflikt. Vier grote subsidieaanvragen, een kunstwerk, een lesprogramma over tekensystemen en een lesprogramma over de Middeleeuwen. Die laatste is nog niet helemaal af, maar dat komt de komende dagen nog. Net als de scène die ik nog moet afschrijven en de analyse van de voorstelling waar ik het kunstwerk over heb gemaakt. Die zit overigens al in mijn hoofd, daar moet ie alleen nog even uit.

Al met al haal ik adem en heb ik de meest tijdrovende onderdelen gedaan. Maar ik ben er nog niet… dus ga maar snel verder.

Over die dip gesproken

Tja. Als ik het zo teruglees, lijkt het of er een soort van poltergeist bezit van me had genomen. Een paar dagen lang ben ik een heel ander persoon en ik heb geen enkel idee wat dat heeft veroorzaakt. Angst neemt op zo’n moment het voortouw en ik zak in een enorm diep gat. Ligt het aan een hormonale schommeling? Aan verkeerd voedsel? Ik heb werkelijk geen idee, maar zo snel als het kwam, zo snel verdween het ook weer. Okay, het duurde enkele dagen, maar dan is het ineens ook *poef* weer weg. Zo typisch.

En dus schaam ik me een beetje als ik het allemaal teruglees. Want op dit moment ben ik weer heerlijk evenwichtig en ondanks wat zenuwen ga ik die operatie gewoon met lokale verdoving doen. En begin niet over ‘dat is niet verstandig’, mijn besluit staat vast. Ik heb ruim een half jaar last van een algehele narcose en daar heb ik geen trek in. Ik moet vertrouwen op mijn dok en op het feit dat ik dit ordeal van 15 minuten best kan doorstaan. Ipod mee en veel zakdoeken, want dat er tranen gaan vloeien staat vast. Alleen zo hysterisch als afgelopen weekend verwacht ik echt niet meer te worden. Die vrouw ken ik namelijk niet…

De niet-bestuurbare handen

Sommige mensen hebben een gave. Die kunnen datgene wat ze in hun hoofd zien op papier zetten. Met verf, potlood, houtskool of gebeiteld, geboetseerd of op wat voor manier dan ook vertaald naar een kunstwerk. Zo zit ik helaas niet in elkaar. Ik kan me nog een moment herinneren op mijn grafische opleiding. We moesten een mensfiguur maken van natuurlijke materialen. Ik had het in mijn hoofd. Wist precies hoe het moest worden en zocht naar de juiste middelen. Het lukte me uiteindelijk niet om datgene wat ik in mijn kopf had te vertalen naar iets echts. Een heel laag punt en dikke tranen waren het gevolg. Mijn handen maken gewoon niet wat ze moeten maken.

Gek genoeg kan ik woorden en teksten in mijn hoofd wel heel makkelijk tastbaar maken. En in de loop der jaren ben ik wat praktischer gaan denken in het realiseren van ‘beelden’. Aan tekenen of schilderen waag ik me niet. Misschien als ik ooit 100 ben ofzo en heel veel geduld en tijd heb. Boetseren wil ik altijd nog eens doen, als kind was ik daar redelijk goed in. Dat valt uit te bouwen.

Nu moet ik een toneelbeeld vormgeven. Geen decor ofzo, maar een beeld dat de essentie van mijn stuk weergeeft. Ik analyseer een toneelstuk dat ik al jaren ken, maar dan een bewerking. Het origineel is niet zo leuk, ontdek ik. In ieder geval kwam ik lang niet echt verder. Ik zat vast in mijn ‘bekende’ beelden. De beelden die ooit een andere regisseur maakte en waar ik in meespeelde. Wat dat betreft geen handig onderwerp.

Maar nu heb ik het. En ik doe het weer verkeerd natuurlijk. Eerst de analyse en dan het beeld. Maar die analyse krijg ik (nog) niet op papier. Het beeld na tien keer lezen wel. Al meer dan een week denk ik elke avond voor het slapen gaan over hoe dat beeld tastbaar te maken. En plots had ik het. Vanmiddag ging ik aan de shop en ik maak het mezelf makkelijk. Met bestaande middelen maak ik mijn kunstwerk. Waarom moeilijk doen, zoals destijds op mijn grafische opleiding, als het makkelijk kan? Het gaat om de intentie.

En nu ben ik kippengaas aan het knippen. Mijn handen zijn al helemaal opengehaald, maar ik ga stug door. Als het af is, maak ik er een foto van. Want het ziet er naar uit dat dit voor het eerst wel gaat worden wat ik in mijn hoofd voor me zie!

Erg

O wat erg, maar ik vind mezelf en ons echt heul erg leuk in dat filmpje. Ik blijf maar kijken en gieren! Vooral om de scène tussen Mus en Fourever. Dat HAAR!

Typisch dagje

Het rad van fortuin heeft zich weer in beweging gezet. Vandaag is het tij gekeerd. Allemaal leuke en voordelige dingen op mijn weg. De opnames (hilarisch), extra subsidie (wanneer komt dat nou voor, dat je een bedrag vraagt en dat ze het verdrie-vier-vijfvoudigen?), extra inkomsten via een andere weg en een wat beter-in-het-vel-zittende Swan. Als mijn lief vanavond weer veilig thuis is uit Germany, kan mijn dag helemaal niet meer stuk.

Zo, dat had ik even nodig

Eigenlijk wilde ik de telefoon keihard door de kamer gooien, om hem op te laten houden en verder de maffen. Maar netjes als altijd nam ik op. ‘Hallo met Swan van dingest.’ Aan de andere kant trof ik een redacteur van een goed bekeken televisieprogramma. Of ik, van dingest, hen kon helpen met een item over een actualiteit. Tuurlijk, ik heb wel een kwartiertje. Het uiteindelijke resultaat was een bijeengeraapte cast van vijf mafketels van goede acteurs (including myself) die de cameraploeg horendol maakten met ons spel. ‘We hebben een trailer opgenomen in 30 minuten!’ kraaide de cameraman blij. Mus, Fourever, P. en H., ik heb me bescheurd en lachen is gezond. Mensch, dat had ik ff nodig! *voelt buikspieren nog en plukt overal nylon pruikharen vandaan*

De bewerking van een stuk

Ik dacht dat ik er nooit uit zou komen, maar vannacht had ik het ineens. Het theatrale beeld dat ik moet maken voor mijn presentatie, de analyse, de richting waar mijn bewerking op gaat. Ik voelde het al heel lang onderhuids friemelen, maar het kwam er niet uit. Nu ineens wel. En zo ga ik Peer Gynt een heel andere insteek geven dan de rest van de wereld. En mijn tekstanalyse wees uit dat het nog kan ook! Nu nog zien te realiseren. That’s the hard part.

Eenzaam en verlaten…

Want J. zit in verweggistan. Ach gosj.

En is er ook goed nieuws?

Jazeker! Er is ook goed nieuws rondom Swan. Het is niet alleen maar drama wat bij dees dramakwien den klock slaat. Wantuh… ik heb zomaar ineens geen lactose intolerantie meer. Lijkt wel. Echt suf. Nee. Dat klopt niet. Niet suf. Briljant! Maar onbegrijpelijk. 35 jaar kutten en nu gewoon geen pil meer hoeven slikken. Okay, ik waag me niet aan een beker met melk en ook de spaghetti carbonara laat ik aan mijn neusch voorbij gaan. Maar dat ik ongegeneerd drie dagen lang, zonder medicijnen, melkchocolade (en de taart van Mad) naar binnen kon werken, zonder een centje pijn… da’s nieuws! Ik weet zeker dat de arme DSB-ers daar van opkikkeren. Als ze dit zouden horen. Maar die zijn waarschijnlijk druk bezig zich in te schrijven bij de UWV. Ach nee. Ik vind het echt sneu en Bos mag spanky krijgen voor zijn halstarrige houding. Die Dirk Scheringa is ook niet netjes geweest, maar dit vind ik toch heel erg voor die 2000 Westfriezen die hun baan kwijt zijn. Daar gaat de economische welvaart van de regio. Toedeloe.

Anyway. Daar ging het niet over. Het ging over het heuglijke feit dat ik weer chocola kan eten. Zonder van de buikpijn te sterven. Overdrijven is namelijk ook een vak. Weet u. Hm. Als ik er zo over nadenk is dat eten van chocola helemaal niet zo heuglijk. Ik voorzie een dichtgroei moment. Argh. Geef mij please weer mijn intolerantie! Daar kon geen Sonja Bakker tegenop. Over Westfriezen gesproken. Sorry. Ik dwaal weer af.

Terug naar de keuken studio Sonja!

Boosch II

Okay. Ik zanik gewoon door over die PTSS, want het levert me ook in andere opzichten een probleem op. Zo zat ik afgelopen week in de klas waar een bepaalde scène door een groep werd gespeeld. Met deze scène overvalt de groep een middelbare schoolklas, om daar vervolgens een discussie uit te lokken. Ik zat. Ik keek. Ik moest zowat braken. Het onderwerp ging over groepsdruk en extreme opdrachten in een ontgroening. Ik werd boos. BOOS! gewoon helemaal stoom uit mijn oren boos. Die scène riep zoveel op bij mij, machteloosheid, herkenning en verdriet. En ik ben nog nooit ontgroend. De vernedering, verbale agressie en acceptatie van het slachtoffer maakte me razend. Ik heb het uitgezeten door me af te sluiten en toen ging ik maar. Maar niet nadat ik had gemeld dat het bij mij heel veel woede opriep en hoe ze dat willen managen in een klas pubers. Het antwoord heb ik niet eens gehoord. IK moest (gelukkig) weg om een voorstelling te draaien, maar wat heb ik ineens een hekel aan dat bepaalde vak zeg. Gatverdamme. Ben blij dat ik niet bij de presentaties hoef te zijn i.v.m. operatie. Yak.

Niet op reis

Die PTSS is gewoon kut. Vet kut. Twee en een half jaar lang in je eigen huisje opgesloten zitten, is makkelijk. Nu ik, door mijn studie, weer in het ‘normale’ leven terechtkom, loop ik tegen mijn beperkingen aan. En dat betekent dat ik niet mee kan op internationale reis in december. Een bizar volgeplempte studieweek vol workshops en aansluitende voorstellingen en overnachten in jeugdherbergen. We doen in acht dagen drie steden aan en ik krijg al een hyper als ik er aan denk. Geen moment om me terug te trekken. Alleen maar mensen om me heen en zoveel indrukken. Daarnaast is er geen veilige slaapomgeving, aangezien je met velen (vreemden) op één kamer ligt.

Ik wil wel. Ik hoef niet. Maar ik wil. Toch ga ik afzeggen. Het gaat niet. Ik moet mezelf niet over de rand duwen, omdat ik vind dat ik het moet bijwonen. Ik schaam me ervoor, maar het gaat niet. Drie dagen introductie waren net okay. Acht dagen en heen en weer reizen in een grote groep luidruchtige studenten is to much. Zonder plek om tot mezelf te komen. En als ik iets heb geleerd, is het dat ik naar mijn intuïtie moet luisteren. En die zegt dat dit hem niet gaat worden.

Vaderskindje

De relatie met mijn vader was vele jaren lang op zijn minst moeizaam te noemen. Pas toen ik me, met veel geweld, van een verstikkende bezorgdheid had ‘bevrijd’, kwam er ruimte voor een gelijkwaardige relatie. Het feit dat ik erg op hem lijk, een zelfde soort beroep heb en zakelijk en hobby-matig dus gespreksstof heb, helpt. Hij is trots op mij en stuurde me op mijn 35e verjaardag een prachtige persoonlijke kaart. Had nog nooit eerder gedaan. Hij vertelt ook nog steeds, te pas en te onpas, aan anderen dat ik zijn bedrijf heb gered toen hij een hartinfarct kreeg in 2001. Binnen een dag stond ik op de stoep om zijn werk over te nemen en over te dragen. Hij verloor er geen enkele klant door en alle deadlines werden gehaald, ook al was hij enkele weken uit de running.

Een tijd geleden reed ik, na een bezoekje aan mijn ouders, naar huis en vroeg me af hoe ik de band met mijn pa kon versterken. Hij is goed nu. Prima zelfs. We kletsen vaak aan de telefoon over werk en hobby (foto’s) en hij probeert me raad te geven over mijn PTSS. Het feit dat ik door mijn studie op zijn werkterrein kom (kunstgeschiedenis) brengt ons ook weer dichter bij elkaar. En daar zat het hem ineens. Ik nam me voor iets met hem te gaan doen. Ik zie hem altijd alleen maar met mijn moeder samen. Maar ik wil meer over hem horen, ook met hem alleen wat doen. En dus belde ik hem op. Of hij het leuk vond om samen een keer op pad te gaan. Naar een tentoonstelling bijvoorbeeld. Hij grinnikte wat en mompelde ja. Precies mijn pa.

Dit weekend viel mijn oog op de tentoonstelling van Cézanne en Picasso in Den Haag. Het uitgelezen moment! En dus mailde ik hem of hij zin had. Mijn moeder belde vandaag, maar kreeg geen kans, want hij kwekte er heel de tijd tussendoor. ‘Ik geloof dat je vader je even wil spreken.’ Het resultaat is een date met mijn pa. Aanstaande donderdag. Ik scheur me los van mijn huiswerk en andere projecten en ga even echt herfstvakantie vieren. Ik kijk er nu al naar uit, want hij kan zoveel vertellen over die schilders. Hij weet daar zoveel van! Leuk! Voor het eerst op pad met vader de Swan! Alleen!

Je hoeft het niet alleen te doen

En dat vergeet ik regelmatig. Hulp vragen is niet mijn grootste kwaliteit. Integendeel. Ik worstel net zo lang tot ik neerval en dan nog vraag ik liever niemand om ondersteuning. De reacties op mijn blogjes van vandaag doen goed. Heel goed zelfs. Nog veel belangrijker was de reactie van J. Mijn onstopbare tranen van vanmiddag en vanavond tijdens het eten deden hem doorvragen. Angst. Ik ben zo ongelooflijk bang voor die operatie. Hoeveel vertrouwen ik ook in mijn arts heb, er gaat weer in me gesneden worden. Ik moet weer op die tafel. Die tafel die ik nooit meer wil zien. Pijn die ik nooit meer wil voelen. Spuiten in dat kwetsbare vlees. Lukt het wel om me goed te verdoven door mijn PTSS? Het zou niet de eerste keer zijn dat ik een operatie slechts half verdoofd doorsta. Het adrenalinepeil van een PTSS-er in angst is huge.

Mijn lichaam wil alleen maar samenknijpen en de kern beschermen door dicht te gaan, maar ik moet straks open. Letterlijk en figuurlijk. En dat is zo’n kwetsbaar gevoel dat ik helemaal in paniek raak. Tijdens ons etentje raakte ik zelfs zo in paniek dat ik voor het eerst in jaren weer ging dissociëren. Gelukkig gooide ik mijn zintuigen open, toen ik merkte weg te vliegen en kon ik door het ruisende water, de muziek en tinkelende glazen weer terug naar het nu. Mijn oren helpen me altijd weer terug naar de aarde.

J. is van mening dat ik, met nog twee weken te gaan, straks gesloopt ben door mijn paniek. En hij gaat mijn arts bellen. Hij wil weten wat ze gaan doen om mij bij te houden. Hoe ze mijn paniek kunnen onderdrukken en of een volledige narcose niet toch beter is. Het is een aanslag op het lijf. Ja. Maar hoe groot is de aanslag op mijn lijf en geest op dit moment? Wetende dat ik mijn operatie ga bewust ga bijwonen? Ik kan zelf niet bellen. Ik onthoud niets van het gesprek. En dus gaat J. het doen. Gewoon overleg. Omdat hij zich zorgen maakt. Omdat hij van me houdt. Omdat ik het niet alleen hoef te doen.

Laat me

An ordinary life

Mijn zusje en ik hebben alle kansen in het leven gekregen. Een prima dorp, prima huis, prima ouders met een prima inkomen. We hadden alles wat ons hartje begeerde, zonder verwend te zijn. Eens per jaar op vakantie met de caravan, tig vriendjes en vriendinnetjes om hele zomeravonden weg te spelen in onze autoluwe buurt en een grote, hechte familie.

Ergens in 1981 kwam er echter een kentering. Een meteoriet sloeg in en raakte mij: ik ontsnapte aan een ontvoering van een pedofiel. Deze traumatische gebeurtenis tekende vanaf dat moment mijn ontwikkeling en relatie met mijn ouders en zusje. Mijn PTSS werd niet herkend, dat bestond toen volgens mij nog helemaal niet, en kinderen vergeten snel. Dachten ze.

Ik ben slim. Ik heb een hoge sociale intelligentie en op pure wilskracht ging ik door met leven. Maar ik heb als kind en jong volwassene regelmatig momenten gehad dat de pijn te groot was. En dat ik nog maar één uitweg zag. Ik sprak niet meer en weerde alles en iedereen af. Ook mijn zusje en mijn ouders.

Relaties ging ik niet aan en toen ik dat ver in mijn pubertijd eindelijk aandurfde, werd ik aangerand door een docent. De voorzichtige stap uit mijn isolement werd keihard neergeslagen. De grootste eenzaamheid nam bezit van mijn kern.

Die eenzaamheid duurt tot op heden voort. De ontvoering en aanranding staan niet op zichzelf. Jaren later kwamen daar verkrachting en geestelijke mishandeling binnen mijn vier jaar durende relatie met O, een levensbedreigend ongeluk waarbij ik iemands leven moest redden, vier grote operaties aan het kwetsbaarste gebied van een vrouw en een brand met twee dode kinderen bij.

Nergens in mijn leven kreeg ik de rust en gelegenheid om te gaan vertrouwen. Klap, na klap, na klap duwde me terug in mijn schulp. Een schulp vol kleuren en vlaggen om de wereld maar af te leiden van datgene wat er in zit.

Mijn leven is als een ketting waarin trauma’s een verbindende factor lijken. Ik kan me niet anders voorstellen. Mijn zusje heeft eenzelfde leven als ik, maar zonder die trauma’s. Een ordinary life. Een leven dat ook het mijne had kunnen zijn. En dat beseffen, doet pijn. De voorwaarden waren gelijk, het lot trof anders. Een enkele zondagmiddag in 1981 leidde mijn pad weg van dat van de rest. Dat besef is als een dolk. Recht in mijn hart.

Boos

Swan is gewoon boos op de wereld. ‘Zal ik je maar met rust laten vandaag?’ was J’s reactie toen hij net lieflijk voorstelde samen wat te gaan doen. Mijn blik sprak geloof ik boekdelen.

Blogkoei kreeg de volle laag, Elmo ook trouwens. Mijn operatie zit me dwars, het vele werk voor school en mijn gezelschap, het gesprek met mijn zusje over de ontvoering op mijn 7e en zo nog wat dingen. Ook de nieuwe therapiedoelen bij de hapto zijn confronterend. En dus ben ik gewoon boos vandaag. En gisteren. En heb ik daarom besloten te stoppen met loggen. En mag ik daarom ook weer besluiten misschien toch wel door te gaan.

Suf

Okay. Ik weet hoe suf het is. Maar ik wil helemaal niet stoppen… ik ben gewoon woest op de reactie van Blogkoei. Die staat niet op zichzelf, daar zit natuurlijk nog een heleboel meer aan vast. Roerige tijden. Ja. School. Trigger ADD. Operatie over twee weken. Maar bovenal… ik weet niks van jullie en jullie wel heel veel van mij. Dat is raar. Dat is inherent aan het bloggen en het bestaan van lurkers, maar het voelt niet goed. Who the fuck zijn jullie en waarom kom je in vredesnaam hier lezen? Heb je zelf ook een blog? Laat weten, dan kan ik ook meelezen over jullie en voel ik me minder een éénrichtingstraat. Ofzo. Geen idee of dat deze blogdip veroorzaakt, maar we’ll see.

Mooi geweest

Het is mooi geweest. Na ruim vijf jaar loggen, heb ik genoeg gewauweld over mijn kleine en minder kleine probleempjes. Ik ga mijn aandacht en tijd voorlopig anders besteden. Aan mijn studie bijvoorbeeld. Dag dag alle ca. 100 unieke bezoekers die hier per dag komen lurken. Bedankt voor de belangstelling en reacties. Het zal even wennen worden om niet meer online te schrijven, maar het is genoeg geweest.

ADD-ers in overvloed

Hoe krijg ik het weer voor elkaar. Het moet karma zijn. Kan niet anders. De ADDers vliegen me om de oren. Ev. is onlangs gediagnosticeerd en in haar zoektocht naar lotgenoten trof ze een interessant stuk tekst. Een mannelijke ADDer beschreef haar zijn levensverhaal en toen ik dat las, las ik het innerlijke wezen van mijn ex. De man die mij het leven ‘aardig’ zuur wist te maken. Verslaafd, psychotisch, niet empathisch, moeilijkheden met communiceren en ga maar door. Ik wist gewoon niet wat er met die kerel aan de hand was. Je kan blijven gissen, maar de kenmerken van ADD lieten ineens alle puzzelstukjes in elkaar vallen.

En nu tref ik een jongere versie van mijn ex. Ez. zit in de tweede, maar hoort in de derde. Hij heeft veel moeilijkheden op school en kon niet mee. Hij lijkt uiterlijk gezien op mijn ex. Mooie, wat vrouwelijke jongen. Heldere blauwe ogen, sierlijk, ietwat atletisch lichaam en blond. Zijn gezichtsstructuur lijkt zelfs op die van O. Dat was me al eerder opgevallen. Tijdens de voorstellingsvoorbereidingen van deze week, waar ik slechts als observator en techneut aanwezig was, viel de vergelijking me nog meer op. Hij communiceert anders. Hij mist stukken. Hij interpreteert alledaagse dingen op verrassend andere wijze dan de rest van de groep. Hij vraagt aandacht voor de kleinste onderdelen en overziet dus het geheel niet. Bij- en hoofdzaken hebben bij hem heel andere waardes. Eenvoudige dingen moeten zeven keer herhaald worden voor hij het snapt, doorheeft of na kan doen. Moeilijke dingen heeft ie in één ruk te pakken.

Tijdens het eten kreeg ik onverwachts duidelijkheid van een klasgenoot uit de tweede. ‘Ez heeft ADD, daarom zit ie bij ons, om het jaar over te doen. Hij heeft het aan het begin van het jaar verteld.’ Mijn bek viel open. NIET WEER! Hoe krijg ik het verdomme voor elkaar.

Ik heb er lang over nagedacht. Aan de ene kant wil ik Ez. niet in mijn groep. Aan de andere kant kan ik wel wat met hem, want zijn ‘probleem’ uit zich soms ook bijzonder creatief. Dat was bij O. ook. En dat was precies de reden waarom ik destijds op hem viel. Mijn andere speler M. is normaal. Hij kan goed met Ez. door een bocht en is, net als ik heel direct en helder. Grenzen stellen. Ik kan het niet maken om Ez. uit mijn project te gooien, nog voor ik het geprobeerd heb. Maar hoe triggerend wordt dit voor mij? Ik ga de uitdaging aan, maar ik neem wel mijn voorzorgsmaatregelen. 

En dus heb ik een bijeenkomst met zijn drietjes geïnitieerd. Ik ga het op tafel leggen. Niet van mijn ex enzo, daar heeft Ez. niks aan. Nee, ik ga hem vertellen dat ik heb gehoord over zijn ADD en of hij daar iets meer over wil vertellen. Daarnaast ga ik vragen wat hij nodig heeft van mij om dit project tot een goed einde te brengen. En ik ga hem vertellen wat ik nodig heb van hem. En van M. Dat gaat natuurlijk voor beide op, maar bij Ez. moet het heel éénduidig worden gecommuniceerd. Daarnaast ga ik mijn mentor inseinen dat ik dit aanga en of ik af en toe mag spuien of van gedachten mag wisselen als ik er niet met hem uitkom. In ieder geval neem ik hem en zijn eventuele manier van communiceren niet persoonlijk. Dat is heel belangrijk. Daarnaast is het belangrijk om zijn mails (die we al wisselen nu) niet meteen te beantwoorden. Zijn bedoeling is niet de mijne en dus moet ik het twee of drie keer lezen voor ik zijn intentie juist doorgrond.

Het gaat tijd en moeite kosten, maar ik ga de uitdaging aan. Hier is het een veilige situatie. School. Straks in het werkveld kan ik er niet zo mee omgaan. Dan heb je het maar te doen met de spelers die je krijgt. Nu ook, maar wel op mijn voorwaarden. Een goeie oefening, maar wel spannend.

Swan zit op bijna een kwart

Nog twee weken en ik heb er een kwart van mijn studie opzitten. Nog concreter, dan heb ik er vrijwel alle theorie opzitten. De eerste week van november kenmerkt zich door eindpresentaties, waar ik natuurlijk weer heerlijk mijn snor weet te drukken door mijn operatie. Maar da’s macht nichts aus geloof ik. Mijn inzet en aandeel in de eindproducten valt dusdanig op dat ik mij geen enkele zorgen maak over het wel of niet halen van deze vakken.

Vanaf dan wordt het feest. Nu was het ook al een beetje feest, maar dan wordt het met recht een big party. Ik mag me dan namelijk volledig storten op de fijnste onderdelen van mijn vak: de praktijk! En zo staan er maar liefst 3 regieprojecten op stapel. Megaspannend, maar als ik mijzelf zo bezig zie, is dat toch echt wel wat ik kan. Dat creatieve aspect moet nog blijken, maar het stimuleren, motiveren en laten groeien van mijn spelers is iets waar ik talent voor heb. Fijn hè. Om dat gewoon zo onomwonden te durven zeggen. Zelfs zonder het ‘zonder arrogant te zijn’ of ‘ik wil niet opscheppen, maar’. Ik denk het wel natuurlijk, maar I don’t give a shit wat je er van vindt. Ik wil hierover wel opscheppen. Punt.

Dus. Terug naar het onderwerp. De regieprojecten. Eentje met twee jongens uit het tweede jaar, daarover in een volgende log meer. De volgende is met twee tot drie spelers uit het eerste jaar en in mei zal ik een voorstelling spelen met twee of drie… bejaarden! Jazeker. Mijn eigen plan, dat ik uitwerk met de tweede jaars, ga ik toepassen op een echte doelgroep. Jahoe! Mijn eerste échte eigen project.

Daarnaast ga ik nog een beetje acteren in het laatste semester en moet ik nog twee theoretische onderdelen onder de knie krijgen. Eentje vloeit voort uit toneelschrijven (eitje). De andere is de theoretische voorbereiding van mijn derdejaars stage. Die loop ik pas in september volgend jaar, maar in januari maak ik mijn plannen al.

Het is megazwaar, maar megaleuk en ik zou dit voor geen goud willen missen!

Wie ben ik

Wie ben ik als theatermaker? Dat moet ik de komende anderhalf jaar gaan ontdekken en langzaam maar zeker komt er al schot in de zaak. Ik moet niets hebben van pretentieuze stukken. Ik vind het niks om grote klassiekers neer te zetten. Nee. Mij kun je niet gelukkiger maken met de tragiek van de gewone mens. De kleine psychische problemen die het leven soms zo (onnodig) moeilijk maken. Opvoeden, intermenselijke relaties en beïnvloeding zijn de onderwerpen waar ik continu over wil schrijven, praten of creatief wil zijn. Dicht bij mezelf dus…

Zitten blijven

Dat was weer een vruchtbaar gesprekje bij de Hapto. Ten eerste was het erg leuk om elkaar weer te zien, zij is gewoon cool. En lief. En ze begrijpt Swan heul goed. En dat is altijd fijn. Daarnaast had ik echt iets aan haar. Zij kon uit mijn warrige verhaal precies de kern opdiepen. En wat blijkt, mijn huidige verwarring is compleet terug te leiden op mijn PTSS en mijn hulpverleningstrauma’s in het bijzonder. Niet alleen de brand, maar ook de eerdere branden en het meisje-dat-uit-het-raam-viel.

Ik heb geen zin om de ins en outs van het gesprek toe te lichten, maar ik wil wel kwijt dat ik een opdracht heb gekregen: zitten blijven. Als er weer wat gebeurt in de klas of ergens anders, mag ik niet gaan helpen. Ik moet blijven zitten. Ondanks mijn eigen verwachte reactie (janken van de machteloosheid) en mijn eigen veroordeling daarvan. Ik mag niet weglopen, ik mag er niet naar toe lopen, ik moet blijven waar ik ben en anderen het laten oplossen. Ik kan je vertellen dat ik daar nu al tegenop zie. Volgens de hapto is dat de enige manier om mijn eigen verdriet en pijn onder ogen te zien en te verwerken. Want ik weet wat ik doe, ik weet wat het effect is, maar nu moet ik mezelf dwingen er naar te gedragen. Zodat ik er echt mee geconfronteerd word.

Daarnaast gaan we weer lekker verder samen. Zelfbeeld en zelfvertrouwen. Ook dat heeft hiermee te maken. ‘Het is geen andere problematiek, we verdiepen alleen,’ was haar reactie. En ik ben er blij mee. Want mijn hapto is een tof wijf!

Slecht gepland

Ai. Ik word op vrijdag 30 oktober geopereerd. Vlak voor een roostervrije week… dacht ik. Blijkt in die week elke eindpresentatie die ik maar kan bedenken gehouden te worden. En dan gaat het niet alleen om een powerpointje, maar om heftig fysiek spel. Dat wordt hem dus niet. Ik kan je vertellen dat ik flink begon te zweten toen ik dat besefte. Ik had kennelijk de oude roosters nog i.p.v. de nieuwe.

Gelukkig weten mijn docenten nu wat er met me aan de hand is en heb ik een tijdje geleden iedereen die mail gestuurd. Toen ik dus voorzichtig meldde dat ik die dagen aan het herstellen was en niet zeker wist of ik er wel bij kon zijn, werd er heel lief en goed gereageerd. Geen enkel probleem. Mijn klasgenoten nemen mijn presentatie over. En voor de spelopdracht kreeg ik een aparte rol: die van regisseur. Hè… da’s leuk. En zo heb elk nadeel toch zijn voordeel. Het komt goed, maar ik ga een week op de bank liggen en geen stap verzetten. Want ik wil geen enkel risico lopen dat dit ook weer mis gaat! Laatste loodje!

Hallo Hapto!

De verwarringsperikelen beginnen een beetje te veel energie te kosten en de grijze deken wil maar niet weg. Dus tijd om hulp te vragen. Vrijdag kan ik meteen, door toeval en veel geluk, terecht bij de hapto. Even evalueren die hap. Nu die afspraak staat, ben ik ineens een stuk minder depri.

Dat geeft energie

Bekaf ben ik. Echt, ik sleep me voort en hoef gelukkig morgen alleen nog maar. Vandaag had ik regelmatig moeite mijn ogen open en mijn kop erbij te houden. Tot ik mocht gaan regisseren. Toen werd ik wakker. Als ik er over nadenk, word ik doodsbenauwd. Ik kan toch helemaal niet regisseren. Wat weet ik nou? Maar met mijn klasgenoten voor mijn neus, wist ik precies wat ik wilde, wat moest en ik hen zover kreeg. Dat geeft een mens energie: regie!

Ik hebtum!

Ik heb mijn P! Hoezee hoezee! In vier weken en met keihard (understatement) werken, is het gelukt. Ik had een heel leuk en goed gesprek en mijn eigen planning is exact die van de examencommissie. Met één vak erbij waar ik nog niet eerder van had gehoord. En dus ben ik dit halve jaar nog 3e jaars, ga vanaf januari mee met de praktijkvakken van de 2e jaars en ga in september volgend jaar stagelopen. Dan zal ik waarschijnlijk in januari/februari uiterlijk afstuderen. Zonder onderzoek, alleen met een essay. Wow.

Opgeruimd staat netjes

Morgen gaat het gebeuren. Eindelijk hebben we doorgezet en woorden omgezet in daden. Al jaren kletsen wij over onze zolder. Hoe we het gebrek aan boekenkasten daar kunnen oplossen en de (enorme) ruimte die we tot onze beschikking hebben efficient kunnen inrichten. Vanaf morgen komt de vader van J. verbouwen en natuurlijk moest eerst alle meuk van jaren weg. Een kutklus, maar ook erg leuk.

De sauna is vandaag gedemonteerd en met zijn nieuwe baasje meegegaan. Wat hebben we ineens veel licht en plaats! Alle kasten onder de dakspanten zijn leeg en er zijn talloze vuilniszakken met oude computerspullen van J. naar het grof vuil gegaan. Mijn opruimwoede was iets minder, aangezien ik dat met mijn verhuizing, vier jaar terug, nog heb gedaan. Dat scheelt een heleboel.

Daarnet stond ik op onze ontmantelde zolder en ik kreeg een visioen van hoe het er uit komt te zien. En in de werkkamer idem dito. Want als die kasten klaar zijn, gaan alle boeken en ordners naar boven. En dan wordt onze werkkamer aangepakt. Ik kan niet wachten!

Voorbij

Nog een kwartier, dan is deze kutdag voorbij en de gehaktweek hopelijk ook. Weer een sterfgeval gemeld… pffff. Allemaal vaders en moeders die ineens ontvallen. In één week.

Peuter-Swan

Jee. De PTSS heeft me in zijn greep deze week. 2,5 jaar geleden werd het geconstateerd en eigenlijk voel ik me ook zo oud/jong. Op Wikipedia lees ik dat een peuter op die leeftijd veel leert over sociale rollen, zelferkenning en gehechtheid. Laat dat nou precies hetgene zijn wat me zo in de war maakt. Ik ken de gebruiken niet. Ik ‘lees’ signalen nog verkeerd. En daar loop ik tegenaan. Al doende leer je en een peuter wordt eens een kleuter. Daar houd ik me maar aan vast.

Even genoeg gedoe

Het was een goed voornemen, om vandaag weer naar school te gaan. Maar ik doe het niet. Mijn hoofd zit vol en de afgelopen week was nogal confronterend op meerdere vlakken. Als ik mezelf vandaag weer ga triggeren met de stemlessen, ben ik de rest van het weekend uitgeteld. En dus zit ik hier lekker in mijn eigen werkkamer een beetje down te wezen en veel (huis)werk weg te werken. Swan gaat niet meer over de grens, maar stopt er nu netjes voor.

Niets kinderachtigs is Swan vreemd

Je werkt een heel jaar nauw samen, bent nu weer bezig met het volgende enorme project en maakt samen deel uit van een team. Denk je. Want dan wordt er ineens een toespeling gemaakt op ‘toen ik jarig was’. Er ging geen bel rinkelen en de link met een uitspraak van R. ‘Zie ik je zaterdag?’ wordt nog niet gelegd. Pas als blijkt dat die verjaardag twee weken geleden gevierd werd en R. daar destijds aan refereerde, gaat mij een lichtje op. Zij was namelijk wel uitgenodigd. Net als de rest van het team, but one. Ik. En ik voel me toch zo ongelooflijk kinderachtig buitengesloten.

Spiegologisch en J. Dat matcht niet!

Eindelijk. Vijf maanden op de wachtlijst voor de revalidatiearts en nu ging het er dan eindelijk van komen. Het begin van de rest van zijn herstel. Dachten we. Maar die arts loopt alleen maar psychologisch te ouwehoeren of hij nog verdrietig is als hij door de betreffende bocht rijdt etc. J. was razend. Heeft hij daar vijf maanden op moeten wachten? Hij heeft pijn in zijn rug en dat zit niet in zijn kop. Hoe graag ze dat misschien ook willen. En weet je, ik geloof hem ook nog. Ongelooflijk. Vijf maanden hoop en dan met één lullig verwijsbriefje naar de fysio. Dat hadden we zelf ook kunnen bedenken. En dan wordt ie nog doorgestuurd naar de fysio die ik zo slecht vind en waar ik hard ben weggerend. Maar dat wil J. niet horen. Want hij heeft pijn in zijn onderrug en niet in zijn bekken. Nee. Dat is namelijk heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel verschillend. Zucht.

Is het gehaktweek ofzo?

Waar gehakt wordt vallen spaanders, maar deze week hoor ik wel frappant veel vervelende dingen in mijn omgeving. Relaties die stranden, mensen die onbekende ziektes hebben, zusje in het ziekenhuis, vader van P. in het ziekenhuis, mensen met griep, overspannen en ga maar door. En ik? Ik heb voor de verandering eens niks. Ja. Een belastingaanslag. Da’s  ook sneu. Toch? ;) In ieder geval stuur ik maar heel veel positieve energie naar mijn omgeving. Dat kunnen ze gebruiken.