Swans veren...

Prinsessenjurk

Een weergaloze tip! Een trouwzaakje in het noorden van het land ging verhuizen en had extreme uitverkoop. Omdat ik daar toch moest zijn, plande ik een half uurtje vrij en stapte ik binnen. Om vervolgens met een fantastische groene prinsessenjurk, een witte struisvogel-trouw-geval en een lange, sjieke, witte avondjurk weer naar buiten te stappen. O, dan vergeet ik het kitscherige hoedje en de knalblauwe handschoenen nog. En dat allemaal voor een bedrag waar je voor gaat gillen! YEAH! En allemaal op de zaak natuurlijk, want dit is weer een mooie aanwinst voor mijn collectie theaterkostuums!

Moe

Ik ben echt extreem moe van de afgelopen 7 dagen waarin ik non-stop heb gewerkt, naar school ben geweest en J. alleen tegen kwam als ik ‘s avonds in bed stapte (heul laat) of hem ‘s morgens weer uit datzelfde bed zag stappen. Vanavond moet ik weer op pad, maar ik ga dat toch maar even afzeggen. Morgen weer tot laat werken en het houdt een keer op. Dat evenement van vanavond kan op een ander moment ook wel.

Ja, hoe gaat het nou eigenlijk?

Goeie vraag van die Elmo! Hoe gaat het eigenlijk n.a.v. die operatie? Nou goed. Ik voel niks meer (alleen gisteren even na 1,5 uur in de auto) van de wond of hechtingen. Ik ben blij, opgewekt en heb het gevoel dat er iets is afgesloten. That’s all. Het lelijke, pijnlijke, stuk is weggesneden en (vooral) netjes dichtgenaaid tot een dun streepje litteken. Het blijft zichtbaar, maar zal me zeker niet meer zo erg belemmeren als voorheen.

Ik besef nu pas ten volle hoeveel problemen die eerste, mislukte operatie eigenlijk met zich heeft meegebracht. Maar met deze keer is er weer een stap in de verwerking gezet. Het mooiste is dat ik de sluimerende, altijd-aanwezige-steek niet meer voel. Zelfs niet op de fiets! Dat voelt als een soort van leeg… ik mis iets. Maar ik mis het eigenlijk helemaal niet en het went snel genoeg!

Met de pa op pad

Niemand. HELEMAAL niemand kon of wilde aanstaande vrijdag mee naar de toneelvoorstelling waar ik al weken naar uitkijk. Twee vrijkaarten, die gooi ik niet zomaar weg. Zeker niet omdat ik er ook nog eens een recensie over moet schrijven. Maar mijn eerste date kon onverwachts toch niet en vervolgens bleek de hele wereld al bezet. Tot ik in een opwelling, een negatief antwoord verwachtende, mijn pa benaderde. Had hij geen zin? Hij zou het overleggen en daarnet kreeg ik een mail. Heerlijk kort en kracht. ‘Ik ga mee.’

Jeeee!

Laarsjes-to-die-for

Ik heb volgens mij iets dat de rest van de wereld niet wil, want op internet is nergens een plaatje van my new shoes te vinden. Daarom de bruinige versie, denk zilver! Shiny silver!

Weird

Soms sta ik echt versteld van de weirdness van mensen. Zo ontving ik afgelopen week een linkedin-verzoek van ene Flip van Bunschoten Haamstede. Zo heette hij niet echt, maar het leek er wel op. De enige introductie die Flip me gaf was: ‘Ben benieuwd naar je.’ Goed. WTF ben jij dan en waarom zou ik je in vredesnaam accepteren? Mijn reactie was daarom even kort en krachtig: ‘Hoezo dat dan?’

En nou krijg ik me toch een verhaal over de mail. Ik kan er geen touw aan vastknopen. J. overigens ook niet. Ik lees het nu voor de vierde keer en dat is eigenlijk al vier keer te veel. Hij wauwelt over dat ik tot zijn verbeelding spreek en door de afstandelijkheid of misschien juist niet die afstandelijkheid en dat hij wat hij tot nu toe weet in principe al voldoende is, maar dat ie spontaan en zonder oorsprong geraakt is en dat is niet onaangenaam en gaat niet zomaar weg.

Kunt u het nog volgen? Nee? Da’s mooi. Dan ben ik niet gek. En Flip van Bunschoten nogwat kan de boom in. Geen behoefte aan stille en niet-zo-stille aanbidders. En al helemaal niet aan mannen, mensen, die via mij opdrachtgevers proberen te krijgen. Want te zien aan zijn profiel is hij net voor zichzelf begonnen. Ja doe. Die ken ik nou zo langzaamaan wel. Doe het lekker zelf. Dag Flip!

Swan de ijzervreter

Okaaaaay. Misschien moet ik weer aan de ijzerpillen. Die hebben een tijdje geleden soelaas geboden toen ik die onverklaarbare duizelingen, gebrek aan concentratie en focus had. Kon toen ook voor geen meter zien en mijn zicht wordt met de week slechter. Da’s best pijnlijk, want ik wil geen bril op. Heb er wel één en ik grijp er verdacht vaak naar. Dat betekent een ritje naar de oogarts, aangezien mijn bril al lang achterhaald is en mijn opticien niet uit mijn waardes kwam. Maar da’s een ander verhaal. Voor nu moet ik mijn inspiratie slash intellectuele conditie even terugkrijgen, want dit is niet leuk meer. Nu ik vandaag de hele dag al loop te duizelen, kwam ik op dit lumineuze idee. Jammer dat het niet meteen werkt…

Totaal inspiratieloos

Een voorwoord. Gewoon een eenvoudig voorwoord. Dat poep ik normaliter in een kwartier uit mijn toetsenbord. Nu zit ik al drie dagen te ploeteren. En laat ik me te graag afleiden. Nee, deze week kenmerkt zich niet als de meest productieve van de eeuw. On the contrary!

The ugly truth

Het zat er natuurlijk eens aan te komen, de uglieste foto ever. De foto-bedoeld-voor-wettelijke-doeleinden. Braak braak braak. Wallen, rode vlekken en bovenal… je mag niet lachen. EN je haar moet weg bij de oren. Dus dat betekent een vreselijk niet charmant kapsel. En ik kijk scheel, dat kan ik zo ook niet meer verdoezelen. Om mezelf te troosten heb ik in de supersale bij Ecco maar een paar zilveren laarsjes to-die-for gekocht. Daar aas ik al twee seizoenen op, maar ze bleven te duur. Nu viel het mee. Met name door de tegenvallende foto’s. Door de daardoor opgewelde tranen zag ik het prijskaartje niet meer. Kutfoto’s. Brrrr. En dat komt nu op mijn collegekaart. Ik geloof dat ik maar stop met mijn studie.

Hoeveel veren gaan er in Swans reet?

EN NOG WAT! Die regisseur van gisteren begon over die voorstelling van afgelopen voorjaar. Hij zegt: 'Ja, jij bent degene die die voorstelling gered heeft.' Huh? Ik begon wat te stamelen en dacht dat hij de recensie bedoelde waarin ik als regisseur werd geprezen en C. niet. Dus ik zei dat dat wel zo in de krant stond, maar dat dat niet zo was hoor. 'Jawel, dat was wel zo. Jij hebt dat koor fenomenaal geregisseerd. Ze ontstegen zichzelf. En ik heb het ook gehoord van de muzikaal leider, die ik heel goed ken.’

Ik zat zwaar te blozen, maar het was nog niet klaar: ‘als jij er niet was geweest, was die voorstelling helemaal geklapt en had het helemaal niks voorgesteld. Ik kan het weten, want ik heb het gezien en heb dus al kennisgemaakt met jouw amateur-werk-stijl. Chapeau.'

Ow. Da's nog eens leuk om te horen!